Próby Webera i Rinnego są przesiewowymi badaniami stroikowymi pomagającymi różnicować wzorzec niedosłuchu przewodzeniowego i odbiorczego. Nie zastępują audiometrii ani badania otoskopowego.
- Poziom dowodów
- Poziom C
- Region
- Głowa i twarz
Cel i procedura badania
Procedura wykonania
- Pozycja pacjenta: Pacjent siedzi w możliwie cichym pomieszczeniu i rozumie sposób zgłaszania słyszanego dźwięku.
- Pozycja terapeuty: Badający używa stroika, najczęściej 512 Hz, wprawionego w drgania bez uderzania o twardą powierzchnię.
- Wykonanie: W próbie Webera podstawę stroika przykłada się do linii pośrodkowej czoła lub ciemienia i pyta o lateralizację. W próbie Rinnego porównuje się przewodnictwo kostne na wyrostku sutkowatym z przewodnictwem powietrznym przy wejściu do przewodu słuchowego, osobno dla każdego ucha.
- Obserwacja: Zapisuje się stronę lateralizacji Webera oraz relację przewodnictwa powietrznego do kostnego w każdym uchu.
- Uwagi: Wynik może być mylący w ciężkim jednostronnym niedosłuchu odbiorczym, przy nieprawidłowym wykonaniu albo hałasie. Nieprawidłowości wymagają audiometrii i oceny laryngologicznej.
Wynik dodatni
- Weber lateralizujący do ucha gorzej słyszącego może wspierać niedosłuch przewodzeniowy, a do ucha lepiej słyszącego niedosłuch odbiorczy po stronie przeciwnej. Rinne z przewagą przewodnictwa kostnego nad powietrznym wspiera niedosłuch przewodzeniowy, lecz zestaw prób nie jest rozpoznaniem ostatecznym.
Sieć powiązań
Testowane kości 1
Powiązane nerwy 1
Źródła naukowe
-
articleZobacz źródło open_in_new
Soriano, Rainier P.: Bates’ Guide to Physical Examination and History Taking
-
articleZobacz źródło open_in_new
McGee, Steven: McGee’s Evidence-Based Physical Diagnosis
-
articleZobacz źródło open_in_new
Dover, Anna R., Innes, J. Alastair, Fairhurst, Karen: Macleod’s Clinical Examination