Ćwiczenia mięśni dna miednicy w nietrzymaniu moczu: przewaga nad innymi metodami nie zawsze jest oczywista

Autorzy ocenili, czy ćwiczenia Kegla dają lepsze wyniki niż aktywne lub pasywne interwencje porównawcze u kobiet z nietrzymaniem moczu.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 11 badań, 819 uczestników kobiet. Badanie objęło kobiety z nietrzymaniem moczu. Porównywano: Ćwiczenia Kegla. aktywnymi lub pasywne komparatory. Wyniki łączone z różnych okresów interwencji i obserwacji. brak jednego wspólnego punktu czasowego.

Nie wykazano istotnej przewagi Kegla dla krótki kwestionariusz nietrzymania moczu: standaryzowana różnica średnich 0,106 (95-procentowy przedział ufności −0,134 do 0,345. p=0,387. niejednorodność I² =40%), testu podpaskowego: standaryzowana różnica średnich −0,048 (95-procentowy przedział ufności −0,466 do 0,370. p=0,822. niejednorodność I² =75%) ani siły mięśni dna miednicy: standaryzowana różnica średnich 0,035 (95-procentowy przedział ufności −0,508 do 0,579. p=0,898. niejednorodność I² =82%). Wynik nie dowodzi nieskuteczności treningu, bo komparatory i protokoły były zróżnicowane.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Ćwiczeń mięśni dna miednicy nie należy traktować jako automatycznie lepszych od innych strategii zachowawczych. w terapii nietrzymania moczu ważniejsze jest prawidłowe wykonanie, progresja i ocena odpowiedzi pacjentki niż sama nazwa programu.