Wysunięta głowa a ból szyi: istnieje związek, ale nie dowód przyczynowy

Zdjęcie pacjenta z linią poprowadzoną przez ucho i bark potrafi wyglądać jak bardzo obiektywna diagnoza. Problem zaczyna się wtedy, gdy z różnicy kilku stopni robi się przyczynę bólu, „przeciążenie kręgów” albo dowód konieczności ciągłego poprawiania postawy. Badania obserwacyjne mogą pokazać związek, ale nie kierunek przyczynowości.

Przegląd systematyczny i metaanaliza objęły 26 badań obserwacyjnych porównujących osoby z bólem szyi i bez bólu. Oceniano różne kąty opisujące ustawienie głowy i szyi oraz ich korelacje z bólem i niesprawnością.

Kąt czaszkowo-kręgowy był średnio o około 2,93 stopnia mniejszy u osób z bólem szyi. Korelacje z bólem były słabe do umiarkowanych, a inne miary wysunięcia głowy nie dawały spójnych różnic. To nie jest obraz jednej „wadliwej postawy”, która wyjaśnia dolegliwości.

Równie możliwe jest, że osoba z bólem częściej przyjmuje określoną pozycję, że oba zjawiska wynikają z trzeciego czynnika albo że niewielka różnica ma znaczenie tylko w części sytuacji.

W praktyce postawę warto traktować jako zmienną strategię, a nie defekt. Celem jest zwiększanie tolerancji różnych pozycji, aktywności i przerw, a nie utrzymywanie jednej idealnej sylwetki przez cały dzień.

W praktyce klinicznej szczególnie szkodliwe bywa obwinianie jednej pozycji za każdy objaw. Człowiek nie jest statyczną konstrukcją. w ciągu dnia wielokrotnie zmienia ustawienie głowy i tułowia. Rehabilitacja powinna zwiększać liczbę tolerowanych pozycji, a nie zawężać ją do jednej „prawidłowej”.