Ultradźwięki w chorobie zwyrodnieniowej kolana: możliwa mała poprawa, duża niejednorodność

Ultradźwięki są jednym z najczęściej używanych zabiegów aparaturowych, często z wyjaśnieniem o głębokim ogrzewaniu i przyspieszaniu gojenia. W chorobie zwyrodnieniowej należy jednak oceniać przede wszystkim ból i funkcję.

Metaanaliza objęła 21 badań randomizowanych i 1315 uczestników. Porównywano ultradźwięki z procedurą pozorowaną, innym leczeniem lub zwykłą opieką.

Wyniki wskazywały na małą do umiarkowanej poprawę bólu i funkcji. Niejednorodność wynosiła około 67-71%, a protokoły różniły się dawką i trybem pracy.

Ultradźwięki są często stosowane dlatego, że są łatwe do dawkowania i sprawiają wrażenie precyzyjnego oddziaływania na tkankę. Metaanaliza pokazuje możliwą średnią poprawę, ale duża rozbieżność między badaniami osłabia przewidywalność efektu. Różniły się parametry urządzeń, czas zabiegu, grupy kontrolne i leczenie towarzyszące. To utrudnia przełożenie jednej liczby z metaanalizy na konkretny protokół w gabinecie. Jeśli ultradźwięki są stosowane, powinny raczej wspierać program aktywny niż zajmować jego miejsce.

Dla gabinetu ważna jest też wartość dodana. Jeżeli podobny efekt można uzyskać prostszą metodą albo aktywnym postępowaniem, nowa procedura powinna wykazać wyraźną przewagę, a nie tylko poprawę względem stanu wyjściowego.

Nie jest to dowód regeneracji chrząstki ani przewagi nad ćwiczeniami. Metoda może być dodatkiem objawowym, lecz nie powinna zajmować czasu przeznaczonego na aktywne leczenie.