Rower przyłóżkowy na intensywnej terapii ma obiecujące wyniki, ale pewność dowodów pozostaje ograniczona

Rower przyłóżkowy pozwala wykonywać ruch bierny lub czynny bez pełnej pionizacji. Jest atrakcyjnym narzędziem, lecz pojedyncze badania dawały rozbieżne wyniki.

Metaanaliza z 2026 roku objęła 41 badań randomizowanych i 3781 pacjentów. Łączono jednak różne grupy chorych, tryby pracy urządzenia i programy towarzyszące.

Dodanie roweru wiązało się z poprawą siły, sześciominutowego marszu, siły chwytu i samodzielności. Skracało również czas wentylacji i pobytu na oddziale oraz zmniejszało część powikłań.

Rower przyłóżkowy jest atrakcyjny, bo pozwala zwiększyć liczbę powtarzalnych ruchów nawet u pacjentów o ograniczonej samodzielności. Metaanaliza daje obiecujący sygnał dla części wyników funkcjonalnych i czasu leczenia, ale pewność od bardzo niskiej do umiarkowanej oznacza, że efekt nie jest stabilnie potwierdzony. Badania różniły się stanem pacjentów, trybem biernym i czynnym, dawką oraz zwykłą rehabilitacją w grupie kontrolnej. Rower może być dodatkiem do planu, ale nie powinien stać się automatycznym obowiązkiem na każdym stanowisku intensywnej terapii.

Test wykonany na korytarzu nie zawsze przewiduje aktywność pacjenta przez resztę dnia. Dobra rehabilitacja powinna łączyć poprawę możliwości fizycznych z przeniesieniem ich na samoobsługę, chodzenie po oddziale i późniejsze zachowanie w domu.

Pewność dowodów wahała się od bardzo niskiej do umiarkowanej. Dodatni wynik metaanalizy nie unieważnia dużych badań pojedynczych, w których nie wykazano przewagi konkretnego protokołu.