KRF broni ustawowych kompetencji fizjoterapeutów w sporze o organizację rehabilitacji leczniczej

Prezydium Krajowej Rady Fizjoterapeutów opublikowało stanowisko dotyczące projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej oraz opinii przedstawionej przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej. KIF podkreśla, że projekt aktu wykonawczego powinien odzwierciedlać kompetencje, które fizjoterapeuci już posiadają na podstawie ustaw, a rozwiązania organizacyjne nie powinny prowadzić do ich faktycznego ograniczania. W stanowisku wyraźnie rozdzielono rolę lekarza, który odpowiada za diagnozę medyczną i leczenie, od roli fizjoterapeuty związanej z diagnostyką funkcjonalną, kwalifikowaniem do fizjoterapii oraz prowadzeniem procesu fizjoterapii w zakresie określonym prawem.

Najważniejszy element tej dyskusji dotyczy hierarchii przepisów. Rozporządzenie określające organizację i finansowanie świadczeń gwarantowanych nie może samoistnie zmieniać kompetencji zawodowych nadanych ustawą. Może natomiast w praktyce wpływać na ścieżkę pacjenta, sposób kwalifikacji, wymaganą dokumentację, role poszczególnych osób w świadczeniu i warunki jego rozliczenia. Właśnie dlatego spór o brzmienie aktu wykonawczego ma realne znaczenie dla codziennej pracy, nawet jeśli formalny katalog kompetencji ustawowych pozostaje bez zmian.

KIF argumentuje, że niepotrzebne powielanie czynności wykonywanych przez osoby posiadające już ustawowe kompetencje może wydłużać ścieżkę pacjenta, zwiększać koszty i pogarszać dostępność rehabilitacji. To stanowisko samorządu zawodowego, a nie prawomocne rozstrzygnięcie sporu. W interpretacji warto oddzielać to, co wynika bezpośrednio z obowiązującej ustawy, od postulatów dotyczących optymalnej organizacji systemu. W praktyce dyskusje środowiskowe często mieszają trzy poziomy: kompetencję zawodową, wymogi konkretnego świadczenia finansowanego publicznie oraz lokalną procedurę organizacyjną placówki. Każdy z tych poziomów może być inny.

Z punktu widzenia praktyki zawodowej obiegowe hasła typu „u nas zawsze musi zlecić lekarz” albo „fizjoterapeuta może wszystko sam” są zbyt uproszczone. Prawidłowa odpowiedź zależy od czynności, statusu zawodowego fizjoterapeuty, miejsca udzielania świadczenia, podstawy finansowania i aktualnego brzmienia przepisów. Samorząd słusznie kieruje uwagę na konieczność czytania aktów wykonawczych w zgodzie z ustawami, ale każdą konkretną sytuację trzeba nadal odnieść do właściwej podstawy prawnej.