Rehabilitacja kardiologiczna z urządzeniem na nadgarstku poprawiała średnio wydolność i aktywność

Metaanaliza opublikowana 27 października 2026 r. objęła 18 badań z losowym przydziałem, opisanych w 20 publikacjach. Łącznie przydzielono w nich do grup 1993 dorosłych z chorobami sercowo-naczyniowymi, a 17 prób dostarczyło danych do co najmniej jednej metaanalizy. Autorzy przeszukali osiem baz i uwzględnili prace opublikowane od początku 2015 r. do 7 sierpnia 2026 r. Badania skupione przede wszystkim na niewydolności serca wyłączono.

Interwencją była rehabilitacja fazy II lub III realizowana całkowicie zdalnie albo hybrydowo. Urządzenie na nadgarstku miało służyć prowadzeniu ćwiczeń, monitorowaniu aktywności lub tętna, przekazywaniu informacji zwrotnej i wspieraniu przestrzegania programu. Grupy porównawcze otrzymywały między innymi zwykłą opiekę, rehabilitację ośrodkową albo program domowy bez takiego wsparcia. Skład, czas trwania i intensywność rehabilitacji różniły się między próbami. Dlatego wynik opisuje wieloelementowe programy wykorzystujące urządzenie, nie działanie samego sprzętu.

W dziesięciu badaniach obejmujących 591 osób szczytowe pochłanianie tlenu było po interwencji średnio o 1,69 ml/kg/min większe niż w grupach porównawczych. Różnica średnich, czyli MD, miała 95-procentowy przedział ufności od 0,46 do 2,92 ml/kg/min. W dziewięciu badaniach z 1094 uczestnikami dystans sześciominutowego marszu był większy średnio o 31,03 m, z przedziałem ufności od 7,66 do 53,92 m. W ośmiu badaniach z 474 osobami uczestnicy wykonywali średnio o 1062,8 kroku dziennie więcej, z przedziałem ufności od 383,5 do 1825 kroków.

Każda z tych liczb jest średnią różnicą między grupami. Nie oznacza jednakowej poprawy u wszystkich uczestników ani nie przesądza, że każdy zaobserwowany przyrost był dla konkretnej osoby klinicznie ważny. Metaanaliza nie ustalała jednego progu istotnej poprawy dla zróżnicowanych populacji kardiologicznych. Nie wykazano jasnej łącznej korzyści dla progu beztlenowego, wskaźnika masy ciała, obwodu talii, siły chwytu ani jakości życia.

Autorzy obliczyli również 95-procentowe przedziały predykcji. Przedział ufności opisuje niepewność średniego efektu w zebranych badaniach. Przedział predykcji odpowiada na inne pytanie, czyli jaki wynik może przynieść kolejne porównywalne badanie przy rzeczywistych różnicach między programami.

Dla szczytowego pochłaniania tlenu przedział predykcji wynosił od −2,21 do 5,39 ml/kg/min, dla sześciominutowego marszu od −62,11 do 123,18 m, a dla kroków od −503 do 2860 dziennie. Wszystkie obejmowały zero. Łączny efekt był więc korzystny, ale kolejny program prowadzony w innym środowisku może nie odtworzyć przewagi. Rozpiętość wynika między innymi z różnic w rozpoznaniach, fazie rehabilitacji, zaleceniach wysiłkowych, funkcjach urządzeń, grupach porównawczych i terminach pomiaru.

Urządzenie może przedłużyć obserwację aktywności poza spotkaniem z fizjoterapeutą i ułatwić dostosowanie informacji zwrotnej. Badanie nie pozwala jednak wskazać, czy o wyniku decydował pomiar tętna, cel kroków, częstszy kontakt, przypomnienia, sam program ćwiczeń czy połączenie tych elementów. W części prób występowały problemy związane z odstępstwami od interwencji, brakującymi danymi i pomiarem wyników. Obserwacja po zakończeniu programów była ograniczona, więc nie można ocenić trwałości zmian ani wpływu na zdarzenia sercowo-naczyniowe.

Praktycznym wnioskiem jest potrzeba opisywania całego modelu prowadzenia rehabilitacji. Sama informacja, że pacjent używa zegarka, nie określa dawki wysiłku, sposobu reagowania na dane ani intensywności kontaktu z zespołem. Wynik wspiera rozważanie urządzeń jako części uporządkowanej rehabilitacji kardiologicznej, z oceną tolerancji, celów i jakości danych. Nie uzasadnia zastępowania kwalifikacji i nadzoru samym automatycznym pomiarem.