Cała baza FizjoEvidence w jednym widoku

Łopatka ślizga się po tylno-bocznej powierzchni klatki piersiowej, wykonując elewację i depresję, protrakcję i retrakcję, rotację ku górze i ku dołowi oraz pochylenie i rotację wokół osi pionowej. Ruch ten powstaje dzięki skoordynowanej pracy stawów mostkowo-obojczykowego i barkowo-obojczykowego. Podczas unoszenia ramienia łopatka zmienia ustawienie panewki, zachowując korzystną orientację dla głowy kości ramiennej i mięśni obręczy barkowej.

Niewielkie ślizgi i rotacje między wyrostkiem barkowym a końcem barkowym obojczyka pozwalają łopatce zmieniać ustawienie względem obojczyka. Podczas unoszenia kończyny staw uczestniczy przede wszystkim w rotacji łopatki ku górze, jej pochyleniu tylnym oraz rotacji zewnętrznej. Przenosi również obciążenia z łopatki na obojczyk i dalej na staw mostkowo-obojczykowy.

Staw umożliwia elewację i depresję, protrakcję i retrakcję oraz rotację osiową obojczyka. Podczas unoszenia ramienia obojczyk unosi się, cofa i obraca ku tyłowi, przenosząc ruch na łopatkę przez staw barkowo-obojczykowy. Krążek stawowy zwiększa zgodność powierzchni, dzieli jamę stawu i pomaga rozpraszać obciążenia przekazywane między kończyną górną a tułowiem.

Staw umożliwia ruch wieloosiowy dzięki dużej głowie kości ramiennej i płytkiej panewce łopatki. Podczas ruchu powierzchnie wykonują sprzężone toczenie i ślizg, a stożek rotatorów wytwarza siłę dociskającą i centrującą głowę w panewce. Unoszenie ramienia wymaga równoczesnej rotacji łopatki ku górze, jej pochylenia tylnego oraz ruchu obojczyka, dzięki czemu zachowana jest korzystna orientacja panewki i przestrzeń pod sklepieniem barku.