Cała baza FizjoEvidence w jednym widoku

Krążki umożliwiają niewielkie ruchy między trzonami i rozkładają obciążenia w obrębie segmentu ruchowego. Pod wpływem kompresji jądro miażdżyste przekazuje ciśnienie na pierścień włóknisty i płytki graniczne, natomiast warstwy pierścienia przeciwstawiają się rozciąganiu, ścinaniu i skręcaniu. Małe przemieszczenia kolejnych segmentów sumują się w zgięcie, wyprost, zgięcie boczne i ograniczoną rotację odcinka lędźwiowego.

Segment L5-S1 przekazuje obciążenia z ruchomego odcinka lędźwiowego na kość krzyżową i obręcz miedniczną. Nachylenie podstawy kości krzyżowej wytwarza składową ścinającą skierowaną ku przodowi, której przeciwstawiają się krążek, stawy międzywyrostkowe, więzadła i napięcie mięśni tułowia. Dominują zgięcie i wyprost, natomiast rotacja osiowa jest ograniczana przez ustawienie powierzchni stawowych i aparat więzadłowy.

Segmenty lędźwiowe umożliwiają przede wszystkim zgięcie i wyprost, w mniejszym zakresie zgięcie boczne, a tylko niewielką rotację osiową. Krążki przenoszą większość obciążenia ściskającego, natomiast stawy międzywyrostkowe prowadzą ruch i ograniczają nadmierne ścinanie oraz skręcanie. Rozkład sił między częścią przednią i tylną segmentu zmienia się wraz z pozycją kręgosłupa i kierunkiem obciążenia.

Parzyste stawy międzywyrostkowe prowadzą ruch kręgosłupa zgodnie z orientacją swoich powierzchni, która różni się między odcinkami. Ograniczają nadmierną rotację i translację, przenoszą część sił ścinających oraz przejmują większy udział obciążenia podczas wyprostu. Ich ruch pozostaje sprzężony z odkształceniem krążka i napięciem więzadeł segmentu.

Przeważnie strzałkowe ustawienie powierzchni sprzyja zgięciu i wyprostowi, a ogranicza rotację osiową. W zgięciu powierzchnie rozchodzą się i ślizgają ku górze, natomiast w wyproście zbliżają się i przenoszą większą część obciążenia tylnej kolumny. Stawy przeciwstawiają się również przedniemu ścinaniu trzonów, szczególnie w dolnych segmentach lędźwiowych.

Podczas zgięcia dolne wyrostki stawowe kręgu położonego wyżej przesuwają się ku górze i nieco ku przodowi, otwierając staw. W wyproście ślizg zachodzi ku dołowi i ku tyłowi, a powierzchnie zbliżają się do siebie. Taki układ prowadzi ruch w płaszczyźnie strzałkowej oraz ogranicza nadmierną rotację i ścinanie między sąsiednimi kręgami.