Cała baza FizjoEvidence w jednym widoku

Niewielkie ślizgi i odkształcenia między sąsiednimi chrząstkami zwiększają podatność łuku żebrowego. Pozwalają przednim odcinkom dolnych żeber dostosowywać się do unoszenia i obniżania klatki piersiowej oraz do skrętu i zgięcia bocznego tułowia. Ruch jest mały w każdym połączeniu, lecz łącznie ułatwia zmianę kształtu dolnego obwodu klatki.

Głowa XII żebra wykonuje niewielkie ślizgi i rotacje względem trzonu kręgu T12. Brak stawu żebrowo-poprzecznego zwiększa swobodę tylnego końca żebra w porównaniu z żebrami typowymi. Ruch ma charakter zbliżony do ruchu cyrklowego: przedni koniec żebra przemieszcza się głównie bocznie podczas zmian objętości dolnej części klatki i napięcia przepony oraz ściany brzucha.

Połączenie wykazuje bardzo małą ruchomość i może z czasem ulec kostnieniu. Niewielkie odkształcenie chrząstki pozwala dolnemu końcowi mostka dostosowywać się do zmian kształtu przedniej ściany klatki podczas oddychania. Przenosi także siły między trzonem mostka a strukturami przyczepiającymi się do wyrostka mieczykowatego, w tym przeponą i przednią ścianą brzucha.

W obrębie chrząstkozrostu praktycznie nie zachodzi ślizg stawowy. Ruch przedniego końca żebra jest możliwy głównie dzięki sprężystemu odkształcaniu chrząstki żebrowej oraz pracy stawów żebrowo-kręgowych i mostkowo-żebrowych. Połączenie przekazuje siły z części kostnej żebra na elastyczną część przedniej ściany klatki piersiowej.

W dolnej części klatki ruch głów żeber sprzyja przede wszystkim bocznemu rozszerzaniu łuku żebrowego. Żebra VII-X poruszają się w sprzężeniu ze stawami żebrowo-poprzecznymi, natomiast żebra XI i XII nie mają tych połączeń i wykonują swobodniejszy ruch cyrklowy. Małe przemieszczenia poszczególnych żeber sumują się w wyraźną zmianę szerokości dolnej części klatki.

Kompleks stawu głowy żebra i stawu żebrowo-poprzecznego prowadzi ruch żebra względem kręgosłupa piersiowego. W żebrach górnych obrót zwiększa przede wszystkim wymiar przednio-tylny klatki, w żebrach dolnych większy jest ruch boczny zwiększający wymiar poprzeczny, a żebra XI-XII wykonują swobodniejszy ruch cyrklowy. Małe obroty i ślizgi wielu segmentów sumują się w zmianę objętości klatki podczas oddychania.

W dolnych stawach żebrowo-poprzecznych dominuje ślizg i obrót umożliwiający boczne unoszenie żeber. Ruch zwiększa poprzeczny wymiar dolnej części klatki i współdziała ze zmianą położenia przepony oraz odkształceniem łuku żebrowego. Zakres poszczególnych segmentów jest niewielki, lecz sumuje się w wyraźne rozszerzenie dolno-bocznej części klatki.