Cała baza FizjoEvidence w jednym widoku

To zespół bólowy związany z przeciążeniem mięśnia zębatego tylnego dolnego i zaburzeniem kontroli dolnych żeber. Objawy lokalizują się zwykle przy kątach żeber IX–XII i przejściu piersiowo-lędźwiowym.

Ból międzyżebrowy jest zlokalizowany wzdłuż jednej lub kilku przestrzeni międzyżebrowych. Może mieć podłoże mięśniowe, nerwowe, stawowe, kostne lub opłucnowe.

Ból mostkowo-żebrowy obejmuje połączenia mostka z żebrami i sąsiednie przednie przestrzenie międzyżebrowe. Może mieć podłoże mięśniowe, chrzęstne lub stawowe.

Ból barku pochodzenia odniesionego wywołany podrażnieniem przepony lub struktur unerwianych przez nerw przeponowy. Klasycznie rzutuje do obszaru barkowego przez segmenty C3–C5.

Ból obejmuje przednią ścianę klatki piersiowej. Może mieć podłoże mięśniowe, stawowe, chrzęstne lub neurologiczne. Wymaga różnicowania z przyczynami niezwiązanymi z układem ruchu.

Ból dotyczy tkanek ściany klatki piersiowej. Może mieć podłoże mięśniowe, stawowe, chrzęstne, nerwowe lub kostne. Wymaga różnicowania z przyczynami internistycznymi.

To zespół bólowy, w którym przeciążenie lub wzmożone napięcie mięśnia zębatego tylnego górnego współtworzy ból górnej tylnej części klatki piersiowej. Często współistnieje z zaburzeniami ruchu żeber i postawą kifotyczną.

Przewlekłe, nawracające skurcze przepony lub łuku oddechowo-autonomicznego prowadzące do uporczywej czkawki. Problem może dotyczyć przepony, nerwu przeponowego, błędnego lub struktur centralnych.

Duszność wysiłkowa związana z osłabieniem przepony wynika z niewystarczającej pracy tego mięśnia podczas zwiększonego zapotrzebowania na wentylację i prowadzi do obniżenia tolerancji wysiłku.

Dysfunkcja najgłębszej warstwy mięśni międzyżebrowych może powodować głęboki ból ściany klatki piersiowej. Może wiązać się z przeciążeniem tej okolicy, zaburzeniem stabilizacji przestrzeni międzyżebrowych i podrażnieniem pęczka naczyniowo-nerwowego.

Dysfunkcja mięśnia mostkowo-żebrowego może obejmować nadmierne napięcie, bolesność lub zaburzoną aktywność podczas wymuszonego wydechu.

Dysfunkcja przepony może obejmować osłabienie, nadmierne napięcie, zaburzoną koordynację lub nieprawidłowy tor jej pracy. Może wpływać na oddychanie, stabilizację tułowia i regulację ciśnienia śródbrzusznego.

Dysfunkcja stawów żebrowo-poprzecznych może powodować ból przy kącie żebra lub wyrostku poprzecznym. Dolegliwości zwykle nasilają się podczas oddychania, rotacji i wyprostu odcinka piersiowego.

Częściowe lub pełne uszkodzenie włókien albo przyczepu piersiowego większego. Najczęściej związane z dużym obciążeniem ekscentrycznym podczas wyciskania lub hamowania ruchu.

Ból neuropatyczny przebiegający wzdłuż przestrzeni międzyżebrowej. Wynika z drażnienia lub uszkodzenia nerwu międzyżebrowego albo jego gałęzi.

Neuralgia popółpaścowa opisuje ból neuropatyczny w zakresie określonego nerwu lub gałęzi. Może mieć charakter napadowy, piekący, przeszywający albo utrwalony z nadwrażliwością skóry.

Neuropatia nerwu podżebrowego jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.

Neuropatia po sternotomii lub zabiegu ściany brzucha jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.

Neuropatia po torakotomii lub zabiegu piersi jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.

Częściowe osłabienie funkcji jednej kopuły przepony, najczęściej związane z dysfunkcją nerwu przeponowego. Prowadzi do asymetrii pracy oddechowej i zmniejszenia wydolności.

Ograniczenie przywiedzenia barku oznacza zmniejszony zakres lub siłę ruchu przywodzenia ramienia. Przyczyną mogą być zaburzenia mięśniowe, stawowe albo neurologiczne.

Zmniejszenie zakresu ruchu jednego lub kilku żeber podczas oddychania. Może wynikać z bólu, zaburzenia stawowego, przeciążenia mięśniowego lub ochronnego wzorca oddechowego.

Ostry zespół aortalny obejmuje nagłe uszkodzenia ściany aorty, przede wszystkim rozwarstwienie, krwiak śródścienny i penetrujące owrzodzenie miażdżycowe. Krew lub krwiak rozdzielające warstwy ściany mogą zwężać światło aorty i jej gałęzi, prowadząc do pęknięcia, tamponady serca, niedomykalności aortalnej albo niedokrwienia mózgu, rdzenia, narządów jamy brzusznej lub kończyn.

Nieprawidłowy wzorzec, w którym brzuch podczas wdechu przemieszcza się do wewnątrz zamiast ku przodowi. Najczęściej odzwierciedla istotną dysfunkcję przepony lub ciężką kompensację oddechową.