Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Przeciążenie pasma biodrowo-piszczelowego powoduje ból bocznej części uda lub kolana i może współistnieć ze wzmożonym napięciem mięśnia naprężacza powięzi szerokiej oraz zaburzoną kontrolą mięśni pośladkowych.
Przeciążenie połączenia piersiowo-lędźwiowego dotyczy przejścia między mniej ruchomym odcinkiem piersiowym a bardziej ruchomym odcinkiem lędźwiowym. Zwykle wiąże się z zaburzoną kontrolą ruchu i obniżoną wydolnością mięśnia prostownika grzbietu.
Przeciążenie wspólnego przyczepu prostowników w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej może powodować ból bocznej części łokcia.
Przeciążenie stawu barkowo-obojczykowego powoduje ból w stawie łączącym wyrostek barkowy łopatki z obojczykiem, zwykle nasilany przez powtarzane unoszenie kończyny i dźwiganie. Zaburzony ruch łopatki może dodatkowo zwiększać obciążenie tego stawu.
Przeciążenie stawu mostkowo-obojczykowego może powodować ból przy przyśrodkowym końcu obojczyka. Wiąże się z nadmiernymi siłami przenoszonymi przez obojczyk i przednią część obręczy barkowej.
Zespół przeciążeniowy powstający przy powtarzanym lub długotrwałym utrzymaniu wyprostu piersiowego, zwykle z udziałem prostownika grzbietu, mięśni głębokich i tylnych elementów segmentu.
To ból związany z przeciążeniem powierzchownych struktur mięśniowo-powięziowych krocza, w tym mięśnia poprzecznego powierzchownego krocza. Często nasila się przy siedzeniu i aktywności seksualnej.
Przeciążenie prostowników szyi z udziałem mięśnia płatowatego szyi może powodować ból i szybką męczliwość tylnej części szyi. Zwykle wiąże się z długotrwałym obciążeniem posturalnym lub powtarzanym wyprostem. Mięsień płatowaty szyi uczestniczy w stabilizacji tego obszaru.
To zespół bólowy przedniej części kolana, w którym istotne jest drażnienie torebki i błony maziowej okolicy nadrzepkowej. Niewydolna praca mięśnia stawowego kolana może nasilać objawy.
Przewlekły ból zlokalizowany w obrębie krocza, często wynikający z kombinacji przeciążenia mięśni powierzchownych, podrażnienia nerwu sromowego i utrwalonych wzorców nadmiernego napięcia tkanek.
Skrócenie mięśni kulszowo-goleniowych ograniczające skłon i wpływające na pochylenie miednicy oraz mechanikę biodra i kręgosłupa.
Skrócenie i zmniejszona elastyczność prostego uda prowadzące do ograniczenia wyprostu biodra i zwiększenia obciążenia aparatu wyprostnego kolana.
Przykurcz zginaczy biodra, zwłaszcza mięśnia biodrowo-lędźwiowego i mięśnia prostego uda, ogranicza wyprost biodra i może powodować kompensacje w obrębie miednicy oraz odcinka lędźwiowego.
Pseudohernia neurogenna ściany brzucha jest objawem klinicznym, a nie samodzielnym rozpoznaniem. Oznacza miejscowe uwypuklenie ściany brzucha wynikające z odnerwienia i osłabienia mięśni, bez rzeczywistego ubytku powięziowego. Lokalizację ustala się na podstawie pełnego wzorca siły, czucia, odruchów, innych mięśni i mechaniki tkanek.
Radikulopatia C1–C2 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C1–C4 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C2–C3 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C2–C6 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C3–C4 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C3–C8 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C4–C6 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C5 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C6–C8 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia C8–T1 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.