Jakie są fazy biegu?

Cykl jednej kończyny rozpoczyna się w chwili jej pierwszego kontaktu z podłożem i trwa do następnego kontaktu tej samej stopy. W tym przedziale kończyna przechodzi przez fazę podporu, opuszcza podłoże, przemieszcza się w powietrzu i przygotowuje do kolejnego zetknięcia z ziemią. Druga kończyna realizuje analogiczny cykl, przesunięty w czasie, dzięki czemu bieg staje się rytmiczną sekwencją naprzemiennych podpór i faz lotu.

Najprostszy podział cyklu obejmuje fazę podporu oraz fazę przenoszenia. Podpor zaczyna się kontaktem początkowym i kończy oderwaniem palców, natomiast przenoszenie trwa od oderwania palców do kolejnego kontaktu tej samej stopy. W biegu między podporami występuje lot, czyli okres, w którym żadna stopa nie dotyka podłoża. Czas lotu bywa krótki podczas wolnego truchtu i wydłuża się wraz ze wzrostem prędkości.

Nazwy faz różnią się między podręcznikami i programami analitycznymi. Jedne systemy dzielą podporę na kontakt, środkową część podporu i wybicie, inne posługują się określeniami hamowanie oraz napęd. Kluczowe pozostaje konsekwentne stosowanie przyjętej nomenklatury i opis sposobu pomiaru, ponieważ mieszanie terminów w jednym raporcie utrudnia interpretację.

Kontakt początkowy oznacza pierwszą wykrywalną styczność stopy z podłożem, która może nastąpić piętą, śródstopiem lub przodostopiem. Oderwanie palców to ostatni moment kontaktu tej stopy. W analizie wideo granica zdarzenia zależy od liczby klatek i kąta kamery, a na platformie siłowej od przyjętego progu siły, który również jest decyzją metodyczną. Wyniki uzyskane różnymi metodami mogą różnić się o kilka milisekund.

Udział podporu i lotu zmienia się wraz z prędkością: im szybciej osoba biegnie, tym krótszy staje się kontakt, a lot zajmuje większą część cyklu. Przebieg faz wykazuje zmienność między krokami, ponieważ wpływają na niego długość kroku, kadencja, podłoże i styl biegu. Dlatego procentowego udziału faz nie interpretuje się bez podania prędkości.

W początkującej obserwacji wyznacza się cztery zdarzenia: kontakt prawej stopy, oderwanie prawej stopy, kontakt lewej stopy i oderwanie lewej stopy, a następnie ocenia powtarzalność rytmu. Jeżeli pacjent zgłasza ból „przy lądowaniu”, warto doprecyzować, czy chodzi o pierwszą chwilę kontaktu, przyjęcie ciężaru czy późniejszy moment podporu, ponieważ każda z tych sytuacji prowadzi do innych hipotez.

Podział na fazy porządkuje obserwację kolejnych zdarzeń biegu i pozwala wskazać czas występowania problemu, na przykład zahaczanie stopy w późnym przenoszeniu albo ból w końcowym podporze. Przyczyna wymaga jednak dalszej oceny, a właściwy opis brzmi na przykład: „objaw pojawia się między kontaktem a maksymalnym ugięciem kończyny”. Rzetelna dokumentacja zawiera definicję początku i końca cyklu, prędkość, liczbę analizowanych kroków oraz stronę. Korzystając z aplikacji, należy sprawdzić, czy pokazuje czas kroku, czas kontaktu czy czas całego cyklu, ponieważ terminy te nie są zamienne. Jednoznaczny język pozwala później połączyć obserwację z treningiem lub rehabilitacją.

Fazy pełnią funkcję mapy czasu: ułatwiają lokalizację objawu, porównanie stron i ocenę reakcji na zmianę tempa. Ich największą wartością jest możliwość precyzyjnego wskazania, kiedy dokładnie wydarza się obserwowana zmiana.

Kontakt początkowy wyznacza początek fazy podporu. To, która część stopy dotknie podłoża jako pierwsza, zależy od indywidualnej strategii biegacza. Bezpośrednio po kontakcie ciało musi przyjąć obciążenie, kontrolować ugięcie kończyny i ograniczyć część prędkości poziomej. Ten wczesny fragment podporu bywa nazywany fazą hamowania lub absorpcji.

Siła reakcji podłoża narasta szybko. Jej składowa przednio-tylna działa początkowo zwykle w kierunku przeciwnym do biegu, co odpowiada hamowaniu. Wielkość hamowania zależy między innymi od położenia stopy względem środka masy, prędkości, nachylenia terenu i kadencji. Nie można więc ocenić całego impulsu hamującego na podstawie jednej klatki nagrania, na której stopa znajduje się przed biodrem.

Po kontakcie kolano zwykle się zgina, a mięśnie kontrolują ten ruch. Staw skokowy dostosowuje się do podłoża i rodzaju kontaktu, natomiast biodro uczestniczy w stabilizacji miednicy oraz tułowia. Taki opis jest celowo ogólny, ponieważ zakresy i kolejność zdarzeń różnią się między osobami. Początkujący powinien rozpoznawać kierunek zmian, a nie zapamiętywać jeden idealny kąt.

Pionowy wykres siły może wyglądać inaczej u osoby lądującej tyłostopiem i przodostopiem. Szczyt uderzeniowy występuje tylko w części wzorców kontaktu. Zarówno przy jego obecności, jak i przy braku tkanki przenoszą obciążenie, którego znaczenie zależy od całego zadania. Mechanika zewnętrzna i siły wewnętrzne nie są tym samym.

Objawy w tej części cyklu mogą mieć wiele wyjaśnień. Ból pięty może zależeć od sposobu kontaktu, obuwia lub wrażliwości tkanek. Ból kolana może wiązać się z wymaganiem zgięcia i kontroli, ale nie musi być wywołany jedną widoczną cechą. Wniosek przyczynowy wymaga połączenia czasu pojawienia się objawu z badaniem klinicznym i reakcją na modyfikację.

Do obserwacji używa się zwolnionego nagrania z boku. Zaznacza się klatkę kontaktu, położenie goleni oraz moment największego ugięcia kolana w podporze, a następnie ocenia, czy ruch jest podobny w kilku krokach. Widok z tyłu może pokazać tor miednicy i kolana, ale dwuwymiarowy film nie mierzy dokładnej rotacji ani obciążenia stawu.

Próba modyfikująca może obejmować niewielkie zwiększenie kadencji przy tej samej prędkości. Często skraca to krok i zmienia położenie kończyny przy kontakcie. Jeżeli objaw maleje, jest to użyteczna odpowiedź, lecz nie dowód, że nadmierne hamowanie było jedyną przyczyną. Tolerancję sprawdza się w kolejnych minutach i po treningu.

W raporcie nazywa się zdarzenia bez nadinterpretacji: „Kontakt prawą stopą jest widoczny przed maksymalnym ugięciem kolana; ból pojawia się po dwóch–trzech klatkach”. Taki zapis pozwala porównywać kolejne próby. Ogólne stwierdzenie „źle ląduje” nie wskazuje momentu, kierunku ani kryterium poprawy. Wczesna faza podporu służy kontrolowanemu przejęciu siły i zmianie pędu, a jej analiza wymaga odpowiedniej prędkości nagrania, kilku kroków i jasnego rozdzielenia tego, co widoczne, od tego, co jedynie przypuszczane.

Środkowa faza podporu to użyteczne określenie fragmentu cyklu, w którym kończyna podpierająca przejmuje ciężar, a ciało przesuwa się nad stopą. W zwykłym nagraniu nie widać jednej ostrej granicy tego etapu; orientacyjnie można go umiejscowić między wczesnym przyjęciem obciążenia a momentem wyraźnego przejścia do wybicia. W analizie ważniejsza od precyzyjnej nazwy okazuje się konsekwencja biomechaniczna, ponieważ to ona przekłada się na sposób poruszania się i potencjalne obciążenia tkanek.

W tej fazie piszczel przemieszcza się do przodu względem stopy, kolano zmienia stopień ugięcia, a biodro przechodzi w kierunku wyprostu. Środek masy unosi się w stosunku do położenia tuż po kontakcie i porusza po torze krzywoliniowym. W biegu występuje ruch pionowy, który współtworzy późniejszą fazę lotu. Cel pracy nad pionowym ruchem środka masy dobiera się indywidualnie do biegacza, tempa, zgłaszanych objawów oraz konkretnego zadania.

Model sprężynowy opisuje nogę jako strukturę, która ugina się pod obciążeniem i odzyskuje część energii. Sztywność kończyny określa relację siły do ugięcia całego układu i może występować przy ugiętych stawach; jest to zależność między zmianą siły a zmianą długości układu. Na sztywność wpływają ustawienie stawów, aktywność mięśni, prędkość oraz podłoże. Z samego filmu nie można jej wiarygodnie obliczyć bez dodatkowych danych, dlatego obserwacja wizualna nie zastępuje pomiaru.

W środkowym podporze staw skokowy i kolano kontrolują przemieszczanie środka masy. Mięśnie łydki rozwijają napięcie, a ścięgno Achillesa może magazynować energię. Biodro stabilizuje miednicę w podporze jednonóż. Widoczne opadanie miednicy lub pochylenie tułowia nie ma jednak jednej przyczyny; może zależeć od bólu, anatomii, strategii równowagi albo prędkości. Wraz ze wzrostem prędkości zmienia się sztywność kończyny i charakterystyka pracy stawów, przy czym nie wszystkie zmiany mają przebieg liniowy. Wyniki badań laboratoryjnych dotyczą określonych prędkości i grup, więc pojedynczej wartości nie przenosi się na każdego początkującego biegacza; większe znaczenie ma trend obserwowany u tej samej osoby.

Podczas obserwacji warto sprawdzić, czy stopa pozostaje stabilnym punktem kontaktu, jak szybko piszczel przechodzi do przodu oraz czy tułów i miednica wykonują powtarzalny ruch. Nie ocenia się „zapadania” wyłącznie z jednego widoku, ponieważ kamera ustawiona skośnie może tworzyć pozorną zmianę szerokości kroku lub toru kolana. Jeżeli podejrzewa się ograniczenie ruchu stawu skokowego, nie rozpoznaje się go na podstawie biegu; zakres sprawdza się w warunkach standaryzowanych, na przykład testem kolano-do-ściany, i porównuje z objawami. Podobnie podejrzenie problemu siły biodra wymaga osobnego testu. Faza biegu wskazuje moment wymagania, a nie przyczynę jego niespełnienia.

Przy monitorowaniu notuje się prędkość, czas kontaktu i subiektywne odczucie wysiłku. Zmęczenie może zwiększać pionowy ruch, zmieniać szerokość kroku lub pogarszać kontrolę miednicy. Jedna minuta na bieżni i trzydzieści minut treningu to odmienne konteksty, dlatego krótką powtórkę po zmęczeniu planuje się tylko wtedy, gdy odpowiada ona celowi badania. Środkowa faza podporu pozostaje etapem dynamicznego przejścia nad stopą i przygotowania do późniejszego oddania energii. Obserwuje się powtarzalność oraz związek z objawem, ale nie zamienia się cechy wizualnej w automatyczne rozpoznanie słabości czy sztywności.

Gdy środek masy ciała przemieści się nad stopą, siła reakcji podłoża zyskuje coraz większą składową napędową. Pięta unosi się, staw skokowy zmierza ku zgięciu podeszwowemu, a kończyna przygotowuje się do oderwania. Ten odcinek cyklu bywa nazywany późnym podporzem, wybiciem lub fazą napędu; jego granice zależą od przyjętej definicji, lecz końcowym zdarzeniem pozostaje oderwanie palców.

W tej fazie istotną rolę odgrywa kompleks łydka–ścięgno Achillesa. Napięcie wytworzone wcześniej może zostać wykorzystane do oddania części energii, a mięśnie wykonują dodatnią pracę. Staw skokowy należy do głównych źródeł mocy podczas biegu, natomiast samo wybicie powstaje dzięki współpracy stopy z pozostałymi segmentami kończyny, z udziałem pracy mięśniowej i energii sprężystej.

Biodro i kolano również uczestniczą w przygotowaniu kończyny do lotu, a wraz ze wzrostem prędkości rozkład pracy może się zmieniać. Badania wskazują, że niektóre wymagania biodra i mięśni tylnej części uda rosną szczególnie przy szybszym biegu, dlatego obraz spokojnego truchtu nie upoważnia do wnioskowania o mechanice sprintu.

Impuls napędowy zależy zarówno od siły, jak i od czasu jej działania. Krótki, wysoki szczyt nie musi dawać większego napędu niż niższa siła działająca dłużej. Zwykłe nagranie nie mierzy impulsu — pozwala jedynie opisać czas podporu, moment oderwania i widoczną dynamikę, co nakazuje ostrożność wobec sformułowań typu „słabe wybicie” czy „brak mocy”.

Objawy pojawiające się w późnym podporze kierują uwagę między innymi na łydkę, ścięgno Achillesa, stopę i staw śródstopno-paliczkowy, ale same nie rozpoznają uszkodzenia. Ból może zależeć od aktualnej tolerancji obciążenia, prędkości, podbiegu, obuwia albo nagłego wzrostu objętości treningu, dlatego ocena wymaga badania tkanek i uwzględnienia historii treningowej.

Na nagraniu z boku zaznacza się moment uniesienia pięty i oderwania palców, porównując kilka kroków oraz obie strony. Wcześniejsze uniesienie pięty może wiązać się z prędkością, długością kroku lub zakresem ruchu, a mniejsze wyprostowanie biodra bywa strategią wygodną dla danego tempa — uniwersalnego wzorca nie należy przykładać do każdej budowy.

Kontrolowana próba może polegać na zmianie nachylenia. Podbieg zwykle zmienia wymagania i może zwiększać pracę w biodrze, natomiast zbieg modyfikuje pochłanianie energii i uderzenie. Nawet umiarkowane nachylenie jest nowym zadaniem, więc wyniku nie porównuje się bezpośrednio z biegiem po płaskim, jeżeli celem jest monitorowanie jednej techniki.

Przy ćwiczeniach powrotu do biegu kluczowa jest tolerancja następnego dnia. Brak bólu podczas kilku kroków nie gwarantuje, że dawka była odpowiednia, dlatego zapisuje się czas biegu, tempo, nachylenie i reakcję w ciągu 24 godzin, łącząc analizę pojedynczego kroku z zarządzaniem całym obciążeniem. W późnej fazie podporu ważne jest skuteczne przejście do kolejnej fazy przy wymaganej prędkości i kontroli; jest to etap współpracy stawów i tkanek sprężystych, opisywany przez czas, powtarzalność, objawy i warunki, podczas gdy pomiar mocy wymaga danych kinetycznych, a nie tylko estetyki ruchu.

Oderwanie palców od podłoża rozpoczyna przenoszenie kończyny. W pierwszej części tej fazy udo przesuwa się do przodu, kolano się zgina, a stopa unosi nad podłoże. Zgięcie kolana skraca funkcjonalną długość kończyny i ułatwia uzyskanie prześwitu. Opisany ruch wymaga skoordynowanej pracy mięśni biodra, kolana i stawu skokowego.

W tym samym czasie druga kończyna znajduje się w podporze lub zbliża się do niego, a ciało może być w fazie lotu. Szybkość przejścia zależy od tempa biegu: przy spokojnym truchcie przenoszenie jest dłuższe, natomiast przy szybszym biegu wymaga większych prędkości kątowych. Granica między wczesnym a środkowym przenoszeniem ma charakter umowny i służy uporządkowaniu obserwacji.

Prześwit stopy zależy od kilku elementów: zgięcia biodra i kolana, ustawienia miednicy, zgięcia grzbietowego stopy oraz wysokości środka masy. Zahaczenie palcami nie dowodzi automatycznie osłabienia mięśnia piszczelowego przedniego, ponieważ może wynikać z ograniczenia zgięcia kolana, zmęczenia, nierównego podłoża, zaburzenia czucia albo nieodpowiedniej długości kroku.

Na nagraniu bocznym obserwuje się moment, w którym stopa przechodzi najbliżej podłoża, i sprawdza, czy zahaczenie występuje powtarzalnie oraz po której stronie. Widok z tyłu może pokazać tor stopy, ale pozorna rotacja bywa skutkiem perspektywy. Przy nowych objawach neurologicznych, nagłym opadaniu stopy lub częstych potknięciach konieczna jest odpowiednia ocena.

Prędkość biegu zmienia wymagania mechaniczne, ponieważ wraz z szybszym tempem rośnie praca potrzebna do przyspieszenia segmentów. Biodro i mięśnie tylnej części uda mają ważny udział w kontrolowaniu ruchu kończyny. Nie należy przenosić danych ze sprintu na spokojny trucht bez zaznaczenia różnicy zadania.

Ramiona i tułów pomagają równoważyć momenty tworzone przez kończyny. Ruch ramion współtworzy rytm biegu i może wpływać na rotację tułowia oraz równowagę, a nadmierne ograniczanie ich ruchu może zmienić rotację tułowia i koszt biegu. Jeśli ocenia się kontrolę górnej części ciała, wykonuje się to po analizie zdarzeń kończyny.

Próba modyfikująca przy problemie prześwitu może obejmować nieznaczne zmniejszenie prędkości, krótszy krok albo świadome uniesienie palców. Reakcja pomaga rozróżnić ograniczenie zależne od zadania od stałego deficytu, a wniosek sprawdza się badaniem siły i układu nerwowego. Wskaźnik jest prosty i stosowany krótko, aby nie tworzyć nadmiernego napięcia.

W dokumentacji zapisuje się, czy zaburzenie występuje natychmiast, po zmęczeniu czy tylko na nierównej powierzchni. Zmęczenie może ujawnić problem niewidoczny w pierwszych krokach, dlatego przy celu dotyczącym biegu długiego analiza wyłącznie po rozgrzewce może być niewystarczająca. Wczesne przenoszenie odpowiada za bezpieczne opuszczenie podłoża i rozpoczęcie ruchu kończyny do przodu. Najpierw lokalizuje się zdarzenie i jego powtarzalność, później bada możliwe przyczyny; sam wygląd stopy w powietrzu nie wskazuje, który mięsień jest winny.

W późnym przenoszeniu udo przemieszcza się przed ciało, a kolano stopniowo prostuje się, przygotowując stopę do kontaktu z podłożem. Kończyna osiąga wówczas znaczną prędkość kątową, dlatego mięśnie tylnej części uda muszą kontrolować zarówno wyprost kolana, jak i ruch uda, wykonując pracę związaną z hamowaniem segmentów. Wymagania te rosną szczególnie w szybkim biegu i sprincie.

Badania modelowe sprintu pokazują, że mięśnie kulszowo-goleniowe osiągają duże długości, siły oraz ujemną pracę właśnie w późnym przenoszeniu. Obserwacja ta wspiera hipotezę, iż faza ta odgrywa istotną rolę w mechanizmie części urazów sprintowych. Ból tylnej części uda podczas truchtu wymaga jednak oceny mechanizmu, historii i funkcji, a pojedynczy kąt zmierzony na filmie ma ograniczoną wartość w prognozowaniu urazu.

Stopa zbliża się do podłoża, a staw skokowy ustawia się do wybranego rodzaju kontaktu. Miejsce lądowania wynika z ruchu całej kończyny, prędkości i kadencji. Próba aktywnego „wyciągania” stopy przed siebie może zwiększać hamowanie, ale nie każda stopa widoczna przed biodrem oznacza nadmierny krok — konieczna jest ocena relacji do środka masy i dynamiki ruchu.

Miednica i tułów tworzą podstawę dla szybkiego ruchu kończyny. Nadmierne odchylenie tułowia bywa strategią równowagi, a rotacja miednicy pomaga zwiększyć efektywną długość kroku. Nie wymaga się całkowitego braku ruchu; celem jest powtarzalność i kontrola odpowiednia do prędkości, a nie nieruchoma „neutralność”.

W analizie nagrania bocznego oznacza się maksymalne zgięcie biodra, moment rozpoczęcia wyprostu kolana oraz klatkę bezpośrednio przed kontaktem. Przy zwykłej liczbie klatek granice tych zdarzeń mogą być nieprecyzyjne. Nie próbuje się obliczać długości mięśnia kulszowo-goleniowego z obrazu bez modelu i kalibracji — można jedynie opisać kąt segmentów i timing.

Objaw w późnym przenoszeniu należy odróżnić od bólu pojawiającego się po kontakcie. W wywiadzie pytamy, czy ból występuje, gdy stopa jest jeszcze w powietrzu, czy dopiero przy obciążeniu. Pacjent może mieć trudność z lokalizacją tak krótkich przedziałów czasu, dlatego pomocne bywa zwolnione nagranie i krótki bieg o kontrolowanej prędkości.

Próby szybkościowe dawkuje się ostrożnie. U osoby wracającej po urazie mięśni kulszowo-goleniowych spokojny bieg nie sprawdza w pełni wymagań późnego przenoszenia sprintu. Prędkość zwiększa się stopniowo, uwzględniając siłę w długiej pozycji mięśnia i reakcję po sesji. Analiza fazy biegu pomaga dobrać progresję w programie obciążania.

W dokumentacji zapisuje się rzeczywistą prędkość, a nie ogólne określenie „szybko”, ponieważ różnica między truchtem a sprintem zasadniczo zmienia mechanikę. Jeśli nagranie powstało po zmęczeniu, notuje się dystans lub czas, gdyż koordynacja terminalnego przenoszenia może zmieniać się wraz z wysiłkiem. Późne przenoszenie pozostaje fazą przygotowania do kontaktu i kontroli szybkiej kończyny — szczególnie ważną w analizie sprintu oraz urazów tylnej części uda, ale wymagającą ostrożnego języka i danych wykraczających poza pojedynczy film.

Kontakt, podpór, oderwanie i przenoszenie następują w określonej kolejności, a ich czas zależy od prędkości i strategii biegu. Prędkość, kadencja, nachylenie, nawierzchnia, obuwie, zmęczenie i doświadczenie zmieniają proporcje cyklu. Dlatego wynik uzyskany w jednym tempie nie powinien być przedstawiany jako ogólny „styl biegu” danej osoby.

Przy zwiększaniu prędkości czas kontaktu zwykle maleje, a faza lotu staje się wyraźniejsza. Rosną prędkości ruchu segmentów i wymagania wobec szybkiego wytwarzania siły. Kadencja i długość kroku mogą wzrastać jednocześnie, lecz udział każdej strategii jest indywidualny. Początkujący porównuje tempo spokojne i nieco szybsze, zamiast od razu przechodzić do maksymalnego sprintu.

Zwiększenie kadencji przy stałej prędkości zwykle skraca krok i może zmniejszać niektóre wymagania w biodrze oraz kolanie. Efekt zmiany może różnić się między tkankami. Zbyt duża zmiana może zwiększyć koszt wysiłku albo napięcie. Bezpieczniej zaczynać od niewielkiej modyfikacji i sprawdzać objawy w trakcie oraz po biegu.

Nachylenie również przesuwa wymagania. Podbieg zmienia orientację ciała i może zwiększać pracę generowaną w biodrze, natomiast zbieg zwiększa niektóre wymagania pochłaniania energii i może nasilać wczesny szczyt pionowej siły. Badania umiarkowanych nachyleń pokazują bardziej złożony obraz niż proste hasło „pod górę łydka, w dół kolano”. Interpretacja zależy od prędkości i kąta.

Nawierzchnia wpływa na kontakt oraz zachowanie biegacza. Miękkie podłoże nie gwarantuje automatycznie mniejszego obciążenia wewnętrznego, ponieważ układ ruchu dostosowuje sztywność i sposób lądowania. Nierówna trasa zwiększa wymagania kontroli i może zmieniać tor stopy. Wynik z idealnej bieżni nie zastępuje oceny zadania terenowego, gdy to ono wywołuje objawy.

Zmęczenie może wydłużać kontakt, zmieniać kadencję, zwiększać ruchy tułowia lub pogarszać prześwit stopy. Znaczenie obserwowanej zmiany zależy od tego, czy towarzyszy jej gorsza kontrola kończyny, nasilenie objawów lub spadek wydolności, a nie wyłącznie od tego, w którą stronę przesunął się mierzony parametr. Aby ocenić zmęczenie, planuje się powtórkę po określonym czasie lub dystansie, zachowując bezpieczeństwo. Nie porównuje się pierwszej minuty jednej sesji z końcem innej bez zaznaczenia kontekstu.

Przy analizie faz wybiera się małą liczbę punktów kontrolnych. Mierzy się czas kontaktu, odnotowuje się sposób kontaktu stopy, wskazuje się moment objawu i ocenia się powtarzalność późnego przenoszenia. Następnie zmienia się jeden warunek. Taka procedura pozwala zobaczyć, czy problem jest stały, zależny od prędkości, nachylenia czy zmęczenia.

Nie oczekuje się idealnej symetrii. Małe różnice między stronami mogą być stabilne i bezobjawowe. Znaczenie kliniczne rośnie, gdy asymetria jest nowa, duża, powtarzalna, związana z bólem lub pogarsza się przy zwiększeniu obciążenia. Procent różnicy jest zestawiony z wartościami bezwzględnymi i błędem pomiaru. Końcowy raport może zawierać dwa warunki, na przykład bieg swobodny po płaskim i bieg z kadencją zwiększoną o pięć procent. Dla każdego wpisuje się prędkość, czas kontaktu, objaw i jedną obserwację jakościową. Jeżeli różnica jest mała lub niespójna, zaznacza się niepewność zamiast wybierać zwycięską technikę.