Bark zamrożony: dodanie treningu sensomotorycznego poprawiło wyniki krótkoterminowe
U osób z pierwotnym barkiem zamrożonym dodanie treningu sensomotorycznego do ćwiczeń elastyczności i siły przyniosło po sześciu tygodniach większą poprawę bólu, funkcji i kilku wyników psychospołecznych niż same ćwiczenia elastyczności i siły. Otwarte badanie randomizowane objęło 30 osób. Obie grupy ćwiczyły trzy razy w tygodniu, a grupa eksperymentalna wykonywała dodatkowo zadania sensomotoryczne. Oceniano natężenie bólu w Numeric Pain Rating Scale, katastrofizację bólu, kinezjofobię, Shoulder Pain and Disability Index oraz fizyczny i psychiczny komponent kwestionariusza SF-36. W obu grupach stwierdzono poprawę względem wartości początkowych, ale zmiany we wszystkich ocenianych wynikach były większe w grupie sensomotorycznej. Autorzy podali duże standaryzowane wielkości efektu, co najmniej 0,8, z wyjątkiem komponentu psychicznego SF-36, dla którego efekt wyniósł 0,76. Abstrakt nie podaje surowych różnic między grupami ani przedziałów ufności.
Dlaczego to ważne
Wyniki sugerują, że program obejmujący kontrolę sensomotoryczną może oddziaływać szerzej niż ćwiczenia ruchomości i siły, również na obawę przed ruchem oraz postrzeganie niesprawności. Nie wiadomo jednak, czy przewaga wynikała ze specyficznej treści treningu, dodatkowego czasu i uwagi terapeuty, czy większej całkowitej dawki ćwiczeń. Otwarty charakter badania oznacza, że uczestnicy i terapeuci znali przydział, a większość punktów końcowych była samoopisowa. Próba 30 osób daje małą precyzję i zwiększa ryzyko zawyżenia efektu. Sześciotygodniowy wynik nie informuje o utrzymaniu korzyści w schorzeniu, którego naturalny przebieg może być długi i zmienny.
Znaczenie dla praktyki
Elementy sensomotoryczne mogą być rozważane jako dodatek do programu ćwiczeń w pierwotnym barku zamrożonym, szczególnie gdy oceniane są także kontrola ruchu, kinezjofobia i wpływ bólu na funkcję. Wynik nie uzasadnia zastąpienia ćwiczeń siłowych i mobilizujących samym treningiem sensomotorycznym, ponieważ interwencję badano wyłącznie jako dodatek. Przy interpretacji krótkoterminowej poprawy warto uwzględnić całkowitą dawkę terapii i używać powtarzalnych miar bólu oraz funkcji. Potwierdzenie przewagi wymaga większego badania z kontrolą czasu kontaktu i dłuższą obserwacją.
Otwórz źródło pierwotne