Dodanie mobilności odcinka piersiowego do rehabilitacji szyi poprawiło funkcję, ale nie dało większej redukcji bólu

Randomizowane badanie opublikowane 10 września 2026 r. objęło 54 osoby z przewlekłym niespecyficznym bólem szyi. Uczestników przydzielono do dwóch grup: jedna wykonywała ćwiczenia stabilizacyjne odcinka szyjnego, a druga ten sam podstawowy program rozszerzony o ćwiczenia mobilności odcinka piersiowego. Interwencja trwała sześć tygodni. Badacze oceniali kilka odrębnych domen, w tym natężenie bólu, siłę mięśni szyi, niepełnosprawność związaną z szyją, postawę i ruchomość kręgosłupa oraz funkcję kończyny górnej.

Obie grupy poprawiły się w czasie, ale dodanie mobilności piersiowej przyniosło większą zmianę w części wyników funkcjonalnych. Grupa rozszerzona miała korzystniejsze wyniki dla postawy, ruchomości kręgosłupa, niepełnosprawności szyi i funkcji kończyny górnej. Jednocześnie nie wykazano przewagi dla redukcji bólu ani siły mięśni szyi. To rozdzielenie jest klinicznie ważne. Często oczekuje się, że jeśli interwencja „działa”, wszystkie wskaźniki powinny poprawiać się równolegle. W tym badaniu tak nie było: można było poprawić funkcję i ruchomość bez dodatkowego efektu przeciwbólowego.

Nie należy na tej podstawie tworzyć zasady, że każdy pacjent z bólem szyi musi wykonywać mobilizację odcinka piersiowego. Próba była niewielka, obserwacja zakończyła się bezpośrednio po sześciu tygodniach i nie wiemy, czy różnice utrzymują się długoterminowo. Badanie dotyczyło też niespecyficznego przewlekłego bólu szyi, więc wyniku nie należy automatycznie przenosić na radikulopatię, stan po urazie, choroby zapalne czy pacjentów z objawami neurologicznymi. To raczej argument za celowanym uwzględnieniem sąsiedniego segmentu, jeśli badanie funkcjonalne pokazuje ograniczenie ruchomości lub trudność w zadaniach wymagających współpracy szyi, klatki piersiowej i obręczy kończyny górnej.

Badanie dobrze ilustruje też problem nadmiernego koncentrowania się na skali bólu jako jedynym mierniku powodzenia terapii. Dla części pacjentów ważniejsza może być możliwość dłuższej pracy przy biurku, obrót głowy podczas prowadzenia samochodu, tolerancja aktywności kończyny górnej albo większy zakres ruchu bez poczucia sztywności. Jeżeli takie cele się poprawiają, brak dodatkowego spadku NRS nie musi oznaczać, że program nie przyniósł wartości.