Fizjoterapeuta na SOR: bez ogólnej redukcji ponownych wizyt w ciągu 30 dni
Kontakt z fizjoterapeutą na szpitalnym oddziale ratunkowym nie zmniejszał ogólnie ryzyka ponownej wizyty w ciągu 30 dni w porównaniu z prowadzeniem przez lekarza SOR. Przegląd systematyczny i metaregresja opublikowane 16 października w Australasian Emergency Care objęły 16 badań; 10 weszło do głównej metaanalizy. Wynik nie wskazuje również na zwiększenie ryzyka, ale niska pewność dowodu nie pozwala uznać obu modeli za równoważne.
Łączny iloraz ryzyka ponownej wizyty wyniósł 1,04, z 95-procentowym przedziałem ufności od 0,69 do 1,55. Wartość 1 oznacza brak różnicy. Przedział obejmuje zarówno możliwe zmniejszenie, jak i zwiększenie liczby powrotów, dlatego sam wynik nie potwierdza przewagi żadnego modelu. W podgrupie osób zgłaszających się po upadku ryzyko było mniejsze przy interwencji fizjoterapeuty: RR 0,66, z przedziałem od 0,59 do 0,74.
Dla prezentacji mięśniowo-szkieletowych RR wyniosło 1,17, z przedziałem od 0,61 do 2,22, a dla ogólnej populacji SOR 0,93, z przedziałem od 0,66 do 1,33. Autorzy włączyli randomizowane próby, badania obserwacyjne i audyty. Różniły się one zakresem kompetencji fizjoterapeutów, organizacją oddziałów i kryteriami ponownej wizyty, co ogranicza wspólną interpretację.
Dlaczego to ważne
Ponowna wizyta jest ważnym wskaźnikiem organizacyjnym, ale nie mierzy całej wartości modelu fizjoterapeutycznego na SOR. Brak redukcji powrotów nie oznacza braku korzyści w czasie oczekiwania, bólu, funkcji, satysfakcji, wykorzystaniu badań obrazowych lub odciążeniu lekarzy. Te wyniki wymagają osobnych ocen.
Korzystny rezultat w podgrupie upadków może wskazywać obszar, w którym ocena mobilności, ryzyka środowiskowego i dalszego postępowania ma szczególne znaczenie. Analiza podgrup nie wystarcza jednak do stwierdzenia, że każdy program fizjoterapeutyczny dla osób po upadku zmniejszy liczbę powrotów. Niska jakość łącznego dowodu i szerokie przedziały w pozostałych grupach pozostawiają znaczną niepewność.
Znaczenie dla zawodu
Dla placówek planujących rolę fizjoterapeuty na SOR publikacja podpowiada, by nie opierać uzasadnienia programu wyłącznie na oczekiwanym spadku liczby ponownych wizyt. Ocena wdrożenia może równolegle obejmować czas do pierwszego kontaktu, długość pobytu, bezpieczeństwo wypisu, funkcję, satysfakcję i obciążenie pozostałego personelu. Sygnał dotyczący osób po upadkach zasługuje na odrębne monitorowanie, lecz wymaga potwierdzenia w badaniach z jasno opisanym zakresem interwencji.
Otwórz źródło pierwotne