Kinesiotaping po endoprotezoplastyce kolana zmniejszał wczesny obrzęk, ale nie poprawiał testów funkcjonalnych
U pacjentów po pierwotnej całkowitej endoprotezoplastyce kolana dołączenie kinesiotapingu do trzytygodniowej rehabilitacji stacjonarnej wiązało się z większym zmniejszeniem obwodu kolana i niewielką dodatkową poprawą zgięcia między 10. a 25. dniem po operacji. Spośród 136 osób przydzielonych losowo pełną obserwację ukończyły 102, po 51 w każdej grupie. Obie grupy realizowały ten sam program, a w grupie eksperymentalnej taśmy zmieniano co trzy dni według połączonego protokołu limfatycznego, mięśniowo-powięziowego i więzadłowego.
Średnie zmniejszenie obwodu wyniosło 2,1 cm z kinesiotapingiem i 0,9 cm w kontroli; różnica między grupami wyniosła 1,2 cm (95% przedział ufności od 0,7 do 1,7; p
Dlaczego to ważne
Wynik pokazuje rozbieżność między miarą lokalną a funkcją. Mniejszy obwód i kilka stopni dodatkowego zgięcia nie przełożyły się w badanym okresie na szybsze wstawanie, chodzenie lub mniejszy ból. Różnica zgięcia wynosząca 3,9 stopnia była statystycznie istotna, ale niższa od podawanego przez autorów zakresu 5–10 stopni jako możliwej minimalnej istotnej zmiany klinicznej. Najbardziej przekonujący jest więc krótkoterminowy wynik obrzęku, nie szeroka poprawa sprawności.
Badanie nie było zaślepione, a ten sam lekarz aplikował taśmy i wykonywał pomiary. Rejestrację próby przeprowadzono po rozpoczęciu rekrutacji, nie monitorowano formalnie realizacji każdej sesji, a 34 osoby nie ukończyły całego badania. Obwód mierzono tylko na operowanej kończynie, co ogranicza rozdzielenie zmian obrzęku od naturalnego przebiegu pooperacyjnego. Obserwacja zakończyła się w 25. dniu, dlatego nie wiadomo, czy różnica utrzymywała się później i czy wpływała na wyniki ważne dla pacjenta.
Znaczenie dla praktyki
Kinesiotaping można traktować jako możliwy dodatek ukierunkowany na wczesny obrzęk w warunkach podobnych do badania, bez obietnicy poprawy bólu lub samodzielności. Ocena przydatności powinna uwzględniać stan skóry, tolerancję kleju, czas aplikacji i to, czy lokalna zmiana obwodu ma znaczenie dla realizacji ustalonych zadań. Badana procedura była częścią rozbudowanego programu, więc wyniku nie należy przenosić na samodzielne stosowanie taśmy bez pozostałej rehabilitacji.
Przy monitorowaniu efektu warto odróżnić obwód kolana, zakres zgięcia i wykonanie zadań funkcjonalnych. Jeżeli taśma zmniejsza obwód, lecz nie zmienia ruchu lub funkcji, cel zastosowania i koszt dodatkowej procedury mogą zostać ponownie ocenione. Potrzebne są próby z zaślepionym pomiarem, wcześniejszą rejestracją i dłuższą obserwacją.
Otwórz źródło pierwotne