Łokieć tenisisty: mobilizacja szyi poprawiła część wyników, lecz przewaga w bólu zależała od analizy
U 52 osób z jednostronną tendinopatią bocznej części łokcia dodanie mobilizacji szyjnej typu sustained natural apophyseal glide, czyli SNAG, do czterotygodniowego programu rehabilitacji poprawiło część pomiarów siły chwytu, objawów neuropatycznych i niesprawności bardziej niż sam program. W podstawowym porównaniu zmian między grupami nie wykazano jednak przewagi dla bólu w spoczynku, bólu podczas aktywności ani siły chwytu opuszkowego. Randomizowaną próbę opublikowano 20 października w Physiotherapy Theory and Practice.
Obie grupy ćwiczyły dwa razy w tygodniu przez cztery tygodnie. Grupa badana otrzymywała dodatkowo mobilizację szyi. W analizie zmian między grupami korzystny wynik uzyskano dla Leeds Assessment of Neuropathic Symptoms and Signs, siły chwytu dłoni, siły chwytu bocznego i Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation. Dla PRTEE miara efektu rangowego wyniosła 0,521, z p = 0,001; dla objawów neuropatycznych 0,314, z p = 0,049.
Po dodatkowym skorygowaniu wyników o wartości początkowe przewaga pojawiła się także dla bólu podczas aktywności i chwytu opuszkowego, ale nadal nie dla bólu spoczynkowego. Abstrakt nie podaje różnic w jednostkach skal ani ich przedziałów ufności, dlatego nie można określić, czy średnia przewaga przekraczała próg ważny klinicznie. Wszystkie wyniki dotyczą wyłącznie oceny po czterech tygodniach.
Dlaczego to ważne
Badanie wspiera hipotezę, że u części osób z bólem bocznej części łokcia istotne mogą być objawy spoza samego miejsca bólu, w tym mechanowrażliwość struktur nerwowych i funkcja odcinka szyjnego. Nie dowodzi jednak, że szyja jest przyczyną tendinopatii ani że mobilizacja była konieczna do poprawy: obie grupy osiągnęły istotne zmiany w czasie.
Różnica między analizą surowych zmian a analizą skorygowaną o wynik początkowy ma znaczenie. Korekta może zwiększyć precyzję, lecz pojawienie się przewagi bólowej tylko w jednym modelu osłabia prosty komunikat o skuteczniejszym leczeniu bólu. Brak dłuższej obserwacji i brak liczbowych różnic w punktach skali ograniczają ocenę trwałości oraz klinicznej wielkości efektu. Wynik dotyczy dodatku do programu, nie samodzielnej mobilizacji szyi.
Znaczenie dla praktyki
W praktyce publikacja uzasadnia rozważenie badania szyi i objawów neuropatycznych u osób z tendinopatią łokcia, gdy obraz kliniczny na to wskazuje. Nie uzasadnia rutynowego dodawania SNAG każdej osobie ani obietnicy większej ulgi bólowej. Jeśli taki dodatek jest wykorzystywany, jego wartość może być oceniana osobno za pomocą funkcji kończyny, siły chwytu i bólu podczas zadania, z uwzględnieniem tego, czy zmiana jest wystarczająco duża dla pacjenta, a nie tylko statystycznie wykrywalna.
Otwórz źródło pierwotne