MPD: robotyczny trening chodu poprawiał wybrane parametry oddychania, ale korzyści były krótkotrwałe
U dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym i dużymi ograniczeniami chodu trening z robotem dawał większą poprawę wybranych parametrów oddychania niż trening oddechowy. Korzystniejsze były też niektóre wyniki aktywności i funkcji ruchowych. Większość parametrów oddechowych wracała jednak w okolice wartości wyjściowych w kontroli po czterech tygodniach.
Badanie opublikowane 18 października w Developmental Medicine & Child Neurology ukończyło 22 dzieci z Chin, sklasyfikowanych na poziomach III–V Systemu Klasyfikacji Funkcji Motoryki Dużej (GMFCS). Średni wiek wynosił pięć lat i dziesięć miesięcy. W randomizowanym schemacie krzyżowym każde dziecko przechodziło sześć tygodni obu interwencji, rozdzielonych czterotygodniową przerwą.
Przewaga dotyczyła między innymi objętości oddechowej i wentylacji minutowej. Rejestrowano także aktywność akcelerometrem, funkcję motoryki dużej i ocenę mobilności przez opiekuna. Publiczny abstrakt nie wyjaśnia jednostek wszystkich podanych zmian oddechowych; bez pełnego tekstu nie można rzetelnie określić ich znaczenia klinicznego.
Dlaczego to ważne
Trening całego ciała może wpływać na więcej niż jedną domenę funkcjonowania. Ta próba porównuje jednak dwa konkretne programy i nie oddziela wkładu urządzenia od treści oraz dawki aktywności.
Mała liczebność i krótka trwałość odpowiedzi ograniczają uogólnianie. Schemat krzyżowy wymaga również uwzględnienia możliwego przenoszenia efektu między okresami terapii. Wynik pomiaru oddychania nie potwierdza sam w sobie zmniejszenia częstości infekcji lub hospitalizacji.
Znaczenie dla praktyki
Potencjalne zastosowanie dotyczy uzupełniającego treningu u wybranych dzieci, z osobną oceną parametrów oddechowych, aktywności i celów funkcjonalnych. Utrzymywanie odpowiedzi po zakończeniu cyklu jest odrębnym pytaniem od poprawy bezpośrednio po terapii; badanie nie ustala programu jej podtrzymywania.
Otwórz źródło pierwotne