Opieka prowadzona przez fizjoterapeutę skracała pobyt pacjentów z prostymi problemami narządu ruchu na SOR
U dorosłych zgłaszających się na szpitalny oddział ratunkowy z niepowikłanym problemem mięśniowo-szkieletowym opieka prowadzona przez fizjoterapeutę skróciła średni czas od przybycia do wypisu o godzinę względem zwykłej ścieżki prowadzonej przez lekarza lub pielęgniarkę praktyki zaawansowanej. Pragmatyczne badanie RESHAP-ED przeprowadzono w pięciu oddziałach ratunkowych w Nowej Południowej Walii. Spośród 4219 ocenionych osób 1491 losowo przydzielono do dwóch grup, a w analizie znalazło się 1475 uczestników. Obejmowano między innymi urazy tkanek miękkich, ból szyi i pleców oraz złamania lub zwichnięcia, które nie wymagały konsultacji ortopedycznej ani operacji.
Średni pobyt trwał 2,4 godziny w grupie fizjoterapeutycznej i 3,4 godziny w grupie kontrolnej. Skorygowana różnica wyniosła −1,0 godziny, a 95-procentowy przedział ufności od −1,2 do −0,8 godziny. Zdarzenia niepożądane zgłosiło 6,6% ocenionych uczestników interwencji i 5,9% kontroli; różnica nie była istotna statystycznie (p=0,72). Koszt przypadający na pacjenta był niższy średnio o 35,1 jednostki waluty użytej w analizie (95% przedział ufności od −69,0 do −1,7), a oszacowane prawdopodobieństwo opłacalności modelu wyniosło 98,1%.
Dlaczego to ważne
Badanie dotyczy roli zawodowej fizjoterapeuty w pierwszym kontakcie, a nie jedynie skuteczności pojedynczej techniki. Losowy przydział i pełne dane dotyczące głównego wyniku ograniczają ryzyko, że krótszy pobyt wynikał wyłącznie z kierowania łatwiejszych przypadków do fizjoterapeutów. Brak różnicy w zgłoszonych zdarzeniach nie jest jednak formalnym dowodem identycznego bezpieczeństwa, ponieważ próba nie została zaprojektowana jako badanie równoważności lub nie mniejszej skuteczności w odniesieniu do rzadkich powikłań.
Wynik dotyczy wyselekcjonowanych, niepowikłanych przypadków w australijskich oddziałach dysponujących odpowiednią kadrą i ścieżkami eskalacji. Nie obejmuje pacjentów wymagających operacji, konsultacji ortopedycznej ani złożonej diagnostyki. Otwarty charakter próby był nieunikniony i mógł wpływać na część decyzji organizacyjnych. Przeniesienie efektu do polskiego SOR wymaga uwzględnienia uprawnień, finansowania, dostępności badań dodatkowych i zasad przekazywania pacjenta lekarzowi.
Znaczenie dla zawodu
Dla placówek rozważających rozszerzenie pierwszego kontaktu wynik dostarcza mierzalnych punktów odniesienia: czas do wypisu, odsetek eskalacji, ponowne zgłoszenia, zdarzenia niepożądane i koszt obsługi jednego przypadku. Model wymaga kryteriów włączenia ograniczających go do niepowikłanych problemów oraz jawnej ścieżki konsultacji, gdy obraz przestaje odpowiadać temu profilowi.
Publikacja nie zmienia zakresu uprawnień fizjoterapeuty w Polsce i sama nie stanowi podstawy do kopiowania australijskiej organizacji pracy. Pokazuje natomiast, że kompetencje fizjoterapeuty mogą być oceniane jako element przepływu pacjentów i efektywności systemu, a nie wyłącznie jako etap rehabilitacji następujący po konsultacji lekarskiej.
Otwórz źródło pierwotne