Skolioza idiopatyczna: ćwiczenia Schroth dały lepsze krótkoterminowe wyniki części pomiarów niż stabilizacja centralna
U nastolatków ze skoliozą idiopatyczną ćwiczenia Schroth przyniosły po 12 tygodniach większą poprawę kąta Cobba, rotacji tułowia, siły mięśni oddechowych i odczuwanej deformacji wyglądu niż ćwiczenia stabilizacji centralnej. Nie wykazano przewagi w sile mięśni tułowia i bioder ani zmiany sztywności mięśni. Wniosek pochodzi z małej próby, a jego znaczenia klinicznego nie można ocenić na podstawie samych wartości p.
W badaniu randomizowanym opublikowanym 8 października uczestniczyło 38 osób. Obie grupy realizowały 12-tygodniowy program, a pomiary przeprowadzono przed interwencją i po niej. Autorzy raportowali istotną statystycznie przewagę Schroth w wymienionych domenach (p
Dlaczego to ważne
Aktywna grupa porównawcza pozwala ocenić różnicę między dwoma programami ćwiczeń. Wynik sugeruje, że program ukierunkowany na skoliozę może wnosić korzyść w wybranych pomiarach ponad ogólną stabilizację. Nie rozstrzyga jednak, który element interwencji odpowiadał za zmianę.
Krótka obserwacja nie pokazuje wpływu na progresję skrzywienia w okresie wzrastania. Przy 38 uczestnikach oszacowania mogą być niestabilne, a brak raportowanej wielkości efektu utrudnia odniesienie wyniku do błędu pomiaru i odczuwalnej zmiany. Badanie nie ustala również, czy efekt utrzymuje się po zakończeniu nadzoru.
Znaczenie dla praktyki
Ocena programu w skoliozie może obejmować osobno parametry skrzywienia, rotację tułowia, funkcję oddechową, siłę i perspektywę nastolatka dotyczącą wyglądu. Te obszary nie muszą poprawiać się równolegle.
Wynik uzasadnia zainteresowanie terapią specyficzną dla skoliozy, ale nie daje podstaw do zastępowania ustalonej obserwacji ortopedycznej lub innych wskazanych form leczenia. Do oceny trwałości korzyści potrzebne są większe próby z dłuższą obserwacją.
Otwórz źródło pierwotne