Aktywny trening oporowy po endoprotezoplastyce kolana nieznacznie poprawiał chód, siłę i zgięcie

Po operacji kolana łatwo pozostać przy ćwiczeniach o bardzo małym obciążeniu przez zbyt długi czas. Metaanaliza oceniła programy, w których mięśnie musiały pracować przeciw stopniowanemu oporowi.

Uwzględniono czternaście badań randomizowanych i 880 uczestników. Programy różniły się terminem rozpoczęcia, rodzajem ćwiczeń i dawką.

Średnia prędkość chodu była większa o około 0,13 metra na sekundę, czas testu „wstań i idź” krótszy o niecałą sekundę, a zgięcie kolana większe o około 2,7 stopnia. Poprawiała się również siła mięśni.

Metaanaliza wskazuje na małe, ale mierzalne korzyści aktywnego treningu oporowego po endoprotezoplastyce kolana. Wzrost prędkości chodu czy niewielkie zwiększenie zgięcia mogą mieć znaczenie, jeśli przekładają się na schody, wstawanie i pewność poruszania się. Jednocześnie średni efekt nie jest spektakularny. W praktyce ważniejsza od samej etykiety 'trening oporowy' będzie odpowiednia progresja, częstotliwość i dobór ćwiczeń do deficytów pacjenta, a także kontrola bólu i obrzęku po zwiększaniu obciążenia.

Wynik nie powinien tworzyć kolejnego sztywnego protokołu. Po operacji tempo progresji zależy od przebiegu zabiegu, stanu tkanek, chorób współistniejących i funkcji wyjściowej. Badanie wyznacza zakres rozsądnych możliwości, a nie jeden obowiązkowy kalendarz.

Efekty były niewielkie, ale kierunek jest spójny z zasadą progresji obciążenia. Nie ma podstaw, by rehabilitacja pooperacyjna przez wiele tygodni ograniczała się do samych ruchów bez oporu.