Chód w chorobie Parkinsona: metaanaliza potwierdza poprawę szybkości, dystansu i mobilności

Główne pytanie brzmiało: Czy u osób z chorobą Parkinsona ustrukturyzowane interwencje oparte na dobrowolnym chodzie poprawiają parametry chodu i mobilność bardziej niż aktywne lub nieaktywne grupy kontrolne?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza. Uwzględniono 15 badań: 11 badań randomizowanych i 4 pilotażowych badań randomizowanych. 590 uczestników. Badanie objęło osoby z chorobą Parkinsona, średni wiek 65,7 roku. Porównywano: Ustrukturyzowany dobrowolny trening chodu >3 tygodni lub >6 sesji. aktywną lub bierną grupą kontrolną. Wyniki chodu, test „wstań i idź” i części ruchowej ujednoliconej skali oceny choroby Parkinsona.

W 15 badaniach (590 uczestników) trening chodu poprawiał szybkość chodu (standaryzowana różnica średnich 0,59. 95-procentowy przedział ufności 0,26–0,93), dystans (standaryzowana różnica średnich 0,83. 95-procentowy przedział ufności 0,55–1,10), długość kroku (standaryzowana różnica średnich 0,72. 95-procentowy przedział ufności 0,35–1,10) i wykroku (standaryzowana różnica średnich 0,57. 95-procentowy przedział ufności 0,07–1,07). Poprawę odnotowano również dla testu „wstań i idź” (standaryzowana różnica średnich −0,38. 95-procentowy przedział ufności −0,73 do −0,04) i części ruchowej ujednoliconej skali oceny choroby Parkinsona (standaryzowana różnica średnich −0,39. 95-procentowy przedział ufności −0,62 do −0,16).

Wynik porządkuje praktykę, lecz nie uzasadnia przypisywania badanej metodzie wyjątkowej przewagi. U osób z chorobą Parkinsona warto programować chód jako mierzalny i stopniowo rozwijany element treningu, zamiast pozostawiać go wyłącznie jako spontaniczną aktywność dnia codziennego, przy równoczesnym uwzględnieniu równowagi i ryzyka upadku.