Domowa rehabilitacja kardiologiczna w niewydolności serca poprawiała jakość życia, ale nie zmniejszała hospitalizacji

Dojazd do ośrodka jest częstą barierą udziału w rehabilitacji kardiologicznej. Program REACH-HF przenosił edukację, samoopiekę i ćwiczenia do domu oraz angażował opiekuna, gdy było to możliwe.

W głównym badaniu 216 osób z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową przydzielono do dwunastotygodniowego programu domowego wspieranego przez przeszkolonego specjalistę albo do standardowej opieki.

Po dwunastu miesiącach wynik swoistej dla choroby jakości życia był lepszy o 5,7 punktu, co autorzy uznali za różnicę klinicznie ważną. Nie stwierdzono jednak istotnej różnicy w hospitalizacjach ani zgonach.

Program domowy rozwiązuje ważną barierę: część osób z niewydolnością serca nie może regularnie dojeżdżać do ośrodka rehabilitacji. Poprawa jakości życia bez zmniejszenia hospitalizacji pokazuje, że skuteczność zależy od tego, jaki cel mierzymy. Pacjent może funkcjonować lepiej i lepiej radzić sobie z chorobą, nawet jeśli ryzyko ponownego przyjęcia nie zmienia się wyraźnie. Istotny był również kontakt ze specjalistą i wsparcie samoopieki. Domowa rehabilitacja nie jest więc synonimem samotnego wykonywania ćwiczeń z broszury.

Model domowy jest szczególnie wartościowy, gdy zwiększa dostępność bez utraty bezpieczeństwa i kontaktu klinicznego. Ocena powinna obejmować nie tylko wyniki testów, ale też zdolność pacjenta do samoopieki, rozpoznawania pogorszenia i utrzymania regularnej aktywności przez kolejne miesiące.

Większość uczestników stanowili mężczyźni, a przestrzeganie programu nie było mierzone jednolicie. Model domowy jest rozsądną alternatywą, lecz nie powinien być reklamowany jako sposób na pewne uniknięcie hospitalizacji.