Elektryczne suche igłowanie barku nie przewyższało zwykłej fizjoterapii

Dodanie prądu do igły łatwo tworzy wrażenie bardziej zaawansowanej, „mocniejszej” terapii. To jednak klasyczny moment, w którym warto oddzielić efekt technologiczny od efektu klinicznego. Jeżeli rozbudowana procedura nie przewyższa dobrze prowadzonej fizjoterapii, sam wygląd zabiegu nie jest argumentem za jej rutynowym stosowaniem.

Przegląd systematyczny zebrał pięć badań randomizowanych i 342 uczestników z bólem lub dysfunkcją barku. Elektryczne suche igłowanie porównywano z konwencjonalną fizjoterapią lub innymi strategiami zachowawczymi, a główne wyniki obejmowały ból i funkcję.

W analizie zbiorczej nie uzyskano istotnie większej poprawy bólu ani funkcji po elektrycznym suchym igłowaniu. Oznacza to, że dodatkowy zabieg nie wnosił wyraźnej wartości ponad program porównawczy.

Niewielka liczba badań i różnice w rozpoznaniach barku ograniczają pewność wniosków. Nie wiadomo też, czy wybrane podgrupy mogą odczuwać krótką ulgę. Nie jest to jednak wystarczający powód, by procedurę przedstawiać jako konieczny etap leczenia.

Klinicznie pierwszeństwo powinien mieć plan, który pacjent może samodzielnie kontynuować: edukacja, stopniowanie obciążenia i ćwiczenia. Zabieg inwazyjny ma sens tylko wtedy, gdy daje wyraźną dodatkową korzyść.

Technologia może zwiększać oczekiwania zarówno pacjenta, jak i terapeuty. Dlatego przy takich procedurach szczególnie warto wcześniej ustalić, co uznamy za dodatkową korzyść. Jeśli po kilku sesjach nie ma wyraźnej różnicy w funkcji, dalsze dokładanie zabiegu trudno uzasadnić.