Laser niskoenergetyczny w chorobie zwyrodnieniowej kolana: około 0,7 punktu mniej bólu, bardzo niska pewność

Fotobiomodulacja jest często opisywana jako stymulowanie komórek i regeneracji tkanek światłem. Klinicznie należy jednak sprawdzić, czy pacjent odczuwa wyraźną różnicę w bólu i sprawności.

Metaanaliza objęła dziesięć badań i 542 uczestników. Porównywano laser z procedurą pozorowaną lub innym postępowaniem.

Ból zmniejszał się średnio o około 0,7 punktu w skali dziesięciopunktowej. Nie wykazano poprawy czasu w teście „wstań i idź”.

Średnia różnica około 0,7 punktu w dziesięciopunktowej skali bólu brzmi dodatnio statystycznie, ale klinicznie wymaga kontekstu. Dodatkowo brak poprawy w teście funkcjonalnym przypomina, że mniej bólu nie zawsze przekłada się na lepszą sprawność. Przy bardzo niskiej pewności dowodów wynik może jeszcze istotnie zmienić się po nowych, lepiej zaprojektowanych badaniach. Fotobiomodulacja może być dodatkiem dla wybranych pacjentów, ale trudno na tej podstawie uzasadnić zastępowanie nią ćwiczeń, edukacji czy pracy nad codzienną aktywnością.

W przypadku metod pasywnych warto oddzielić trzy pytania: czy pacjent czuje się lepiej, czy poprawia się funkcja oraz czy badanie potwierdza deklarowany mechanizm działania. Dodatnia odpowiedź na pierwsze pytanie nie daje automatycznie dodatniej odpowiedzi na dwa pozostałe.

Pewność dowodów była bardzo niska. Mała różnica bólu nie potwierdza regeneracji chrząstki ani nie uzasadnia zastępowania ćwiczeń zabiegiem świetlnym.