Metoda McKenziego w przewlekłym bólu szyi: mały efekt krótkoterminowy

W badaniu sprawdzono, czy ćwiczenia oparte na metodzie McKenziego zmniejszają ból i niesprawność oraz poprawiają ruchomość szyi bardziej niż placebo, standardowa opieka lub inne interwencje u dorosłych z przewlekłym nieswoistym bólem szyi.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 8 badań, 389 uczestników. Badanie objęło dorosłych z przewlekłym nieswoistym bólem szyi. Porównywano: Ćwiczenia oparte na metodzie McKenziego. placebo, standardowa opieka lub inne interwencje. Wyniki krótkoterminowe. brak danych średnio- i długoterminowych w zachowanych badaniach.

Dla bólu efekt wyniósł standaryzowana różnica średnich −0,57 (95-procentowy przedział ufności −1,10 do −0,04. p=0,034. niejednorodność I² =31,5%), a dla niesprawności standaryzowana różnica średnich −0,43 (95-procentowy przedział ufności −0,90 do −0,01. p=0,047. niejednorodność I² =19,5%) na korzyść McKenziego. Poprawa dotyczyła też zgięcia, wyprostu i rotacji szyi, ale nie zgięcia bocznego. Efekty były krótkoterminowe, a pewność dowodów niska.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Metodę McKenziego można wykorzystywać jako jedną z form aktywnej terapii przewlekłego nieswoistego bólu szyi, ale obecne dane nie uzasadniają oczekiwania dużej ani trwałej przewagi nad innymi dobrze prowadzonymi strategiami ćwiczeniowymi.