Mobilizacja nerwowa w wielu dolegliwościach: dodatnie wyniki, bardzo niska pewność

Ta sama technika jest stosowana w bardzo różnych rozpoznaniach, co sprzyja uogólnieniom. Szeroki przegląd pozwala zobaczyć, gdzie sygnał korzyści jest względnie spójny, a gdzie opiera się na pojedynczych małych badaniach.

Przegląd objął 39 badań randomizowanych dotyczących różnych dolegliwości mięśniowo-szkieletowych. Porównywano mobilizację nerwową z innymi interwencjami lub kontrolą.

Pewne korzyści obserwowano w bólu krzyża i szyi, lecz pewność wielu porównań była bardzo niska. Różniły się techniki, dawka, rozpoznania i sposoby pomiaru.

Szeroki przegląd jest dobrym testem dla popularnego przekonania, że skoro technika 'działa na nerw', powinna pomagać w wielu rozpoznaniach. Dane tego nie potwierdzają w tak prosty sposób. Dodatnie wyniki pojawiają się w części populacji, ale pewność jest często bardzo niska, a interwencje znacznie się różnią. To sytuacja, w której biologicznie atrakcyjne wyjaśnienie może wyprzedzać dowody kliniczne. Mobilizacja może być użytecznym bodźcem ruchowym, ale nie jest uniwersalnym dowodem na uwięźnięcie, sklejenie czy konieczność 'uwolnienia' nerwu.

Przy takich interwencjach szczególnie łatwo pomylić efekt kontekstu terapii z efektem specyficznym urządzenia lub techniki. Dlatego najbardziej informacyjne są porównania z wiarygodną procedurą pozorowaną albo z aktywnym leczeniem o podobnej intensywności kontaktu.

Nie można zatem zakładać, że każda tkliwość lub ograniczenie ruchu oznacza problem ślizgu nerwu. Technika powinna wynikać z badania i tolerancji, a nie z uniwersalnego modelu.