Nieimmersyjna wirtualna rzeczywistość po udarze: lepsza funkcja ręki, ale część efektu może wynikać z większej dawki terapii

W badaniu sprawdzono, czy dodanie nieimmersyjnej wirtualnej rzeczywistości do standardowej rehabilitacji po udarze poprawia funkcję kończyny górnej i czynności dnia codziennego bardziej niż sama rehabilitacja konwencjonalna.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 12 badań randomizowanych. łącznie 498 uczestników. Badanie objęło pacjentów po udarze z dysfunkcją kończyny górnej. Porównywano: Nieimmersyjna wirtualna rzeczywistość + rehabilitacja konwencjonalna. rehabilitacją konwencjonalna bez wirtualna rzeczywistość. Interwencje 2–12 tygodni. 9/12 badań z dopasowaną dawką terapii.

Nieimmersyjna wirtualna rzeczywistość poprawiała skala funkcji kończyny górnej Fugl-Meyer o średnią różnicę 5,40 pkt (95-procentowy przedział ufności 1,58–9,22. 8 badań, liczba uczestników: 201. niejednorodność I² =39%) i Box and Block Test o średnią różnicę 4,57 (95-procentowy przedział ufności 0,35–8,79. 3 badania, liczba uczestników: 187. niejednorodność I² =0%). miara niezależności funkcjonalnej poprawiał się o średnią różnicę 5,99 (95-procentowy przedział ufności 2,27–9,71). W 3/12 badań grupa wirtualna rzeczywistość otrzymywała dodatkowy czas terapii. po ich wyłączeniu oszacowanie skala funkcji kończyny górnej Fugl-Meyer zmniejszyło się z 5,40 do 3,91 pkt.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Nieimmersyjną wirtualna rzeczywistość można wykorzystywać jako narzędzie zwiększające liczbę powtórzeń i informacja zwrotna w rehabilitacji kończyny górnej po udarze, ale jej wartość należy oceniać przy porównywalnej dawce terapii i na podstawie transferu do realnej funkcji.