Niewydolność serca: połączenie treningu oporowego z aerobowym poprawia wydolność bardziej niż sam trening aerobowy

Główne pytanie brzmiało: Czy u osób z niewydolnością serca połączenie treningu aerobowego i siłowego daje większą poprawę wydolności i siły niż trening aerobowy bez komponentu oporowego?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza. Uwzględniono 15 badań. 526 uczestników. Niewydolność serca: niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową 466 uczestników, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową 60 uczestników. 17% kobiet. Porównywano: Trening aerobowy + siłowy. samym treningiem aerobowy. Wyniki wydolność krążeniowo-oddechowa, 6-minutowy test marszowy, siły, jakość życia związana ze zdrowiem i funkcji serca. analizy dopasowane do czasu sesji.

U pacjentów z niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową trening łączony przewyższał sam trening aerobowy dla wydolność krążeniowo-oddechowa (standaryzowana różnica średnich 0,40. 95-procentowy przedział ufności 0,10–0,71), dystansu 6-minutowy test marszowy (różnica średnich 48,4 m. 95-procentowy przedział ufności 35,6–61,0) i siły górnej części ciała (różnica średnich 8,3 kg. 95-procentowy przedział ufności 3,2–13,4). Przewaga wydolność krążeniowo-oddechowa utrzymywała się po ograniczeniu analizy do podobnego czasu sesji. Nie stwierdzono różnicy dla jakość życia związana ze zdrowiem ani funkcji serca. 89% próby stanowiło niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, a kobiety tylko 17%.

Wynik porządkuje praktykę, lecz nie uzasadnia przypisywania badanej metodzie wyjątkowej przewagi. W stabilnej niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową warto planować trening oporowy jako regularny element rehabilitacji obok aerobowego, także przez zastąpienie nim części czasu sesji, ale wyników nie należy automatycznie przenosić na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową i słabo reprezentowane kobiety.