Obniżenie narządów miednicy: trening mięśni dna miednicy pomaga krótkoterminowo, lecz późniejszy efekt jest mniej pewny

W badaniu sprawdzono, czy trening mięśni dna miednicy poprawia objawy, samoocenę poprawy i funkcję mięśni u dorosłych kobiet z obniżeniem narządów miednicy bardziej niż inne strategie zachowawcze.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 16 badań randomizowanych. łącznie 2063 uczestników. Badanie objęło dorosłe kobiety z obniżeniem narządów miednicy bez stadium IV i świeżego połogu. Porównywano trening mięśni dna miednicy z obserwacją lub innym leczeniem zachowawczym. Obserwacja od ok. 20 tygodni do 2 lat zależnie od wyniku.

W 16 badaniach randomizowanych (2063 uczestników) trening mięśni dna miednicy zmniejszał wynik w skali objawów obniżenia narządów miednicy (ważona różnica średnich −2,43. 95-procentowy przedział ufności −3,70 do −1,15. niejednorodność I² =69%). Samooceniona poprawa objawów była częstsza przy treningu mięśni dna miednicy (ryzyko względne 2,43. 95-procentowy przedział ufności 1,35–4,38. niejednorodność I² =89%). do 6 miesięcy ryzyko względne 3,00 (95-procentowy przedział ufności 1,96–4,59. niejednorodność I² =0%), natomiast >6 miesięcy wynik był niejednoznaczny (ryzyko względne 1,37. 95-procentowy przedział ufności 0,84–2,24. niejednorodność I² =81%). Ogólna pewność głównych wyników była niska do umiarkowanej.

Wynik porządkuje praktykę, lecz nie uzasadnia przypisywania badanej metodzie wyjątkowej przewagi. trening mięśni dna miednicy pozostaje uzasadnioną pierwszą linią zachowawczą przy objawowym obniżeniu narządów miednicy, ale trzeba od początku pracować nad regularnością wykonywania zaleceń i nie obiecywać trwałej przewagi po 6 miesiącach ani pewnej korekcji anatomicznej.