Plastrowanie przy przewlekłej niestabilności kostki: zmienia wybrane testy, ale nie leczy przyczyny

Przy przewlekłej niestabilności stawu skokowego taśma może dawać bardzo wyraźne poczucie dodatkowego zabezpieczenia. Często na tej podstawie wyciąga się jednak zbyt daleki wniosek, że „stabilizuje więzadła” albo może zastąpić trening równowagi i siły. Badania z reguły mierzą krótkotrwałe zmiany testów, a nie liczbę kolejnych skręceń.

Metaanaliza objęła osiem badań i 270 sportowców z przewlekłą niestabilnością. Oceniano chód, zakres ruchu, aktywację mięśni, kołysanie postawy, równowagę oraz zadania sportowe. Większość pomiarów wykonywano bezpośrednio po aplikacji lub w krótkim czasie.

Plastrowanie zmieniało część parametrów chodu, postawy i aktywacji mięśni, a w niektórych testach pojawiała się niewielka poprawa. Nie wykazano jednak, że taśma zmniejsza liczbę ponownych skręceń, odbudowuje kontrolę nerwowo-mięśniową czy zastępuje rehabilitację.

Najbardziej wiarygodnym wyjaśnieniem użyteczności klinicznej jest traktowanie taśmy jako dodatkowego bodźca czuciowego i krótkotrwałego wsparcia podczas wybranych zadań, a nie jako trwałej naprawy niestabilności.

Rdzeniem postępowania powinny zostać progresywny trening równowagi, siły łydki i mięśni stopy, zadania reaktywne oraz stopniowy powrót do aktywności wymagającej zmian kierunku.

Jeżeli pacjent chce używać taśmy w sporcie, można potraktować ją podobnie do zewnętrznego zabezpieczenia: jako element zarządzania ryzykiem w określonych sytuacjach. Nie powinno to jednak opóźniać nauki reakcji na nierówne podłoże, lądowania i nagłe zmiany kierunku.