Po endoprotezoplastyce biodra nie udało się wskazać jednego programu rehabilitacji wyraźnie lepszego od pozostałych

Programy po endoprotezoplastyce różnią się liczbą wizyt, miejscem prowadzenia, ćwiczeniami, nadzorem i intensywnością. Przegląd porównał je bez zakładania, że bardziej rozbudowany program musi być lepszy.

Uwzględniono piętnaście badań porównawczych. Duża różnorodność interwencji i wyników utrudniała łączenie danych.

Nie wykazano wyraźnych różnic między programami w bólu, sile, czynnościach dnia codziennego ani jakości życia. Pewność dowodów była niska, a dla części wyników danych było zbyt mało.

Brak jednego zwycięskiego programu po endoprotezoplastyce biodra jest klinicznie ważny. Nie oznacza, że rehabilitacja jest zbędna, lecz że różne drogi mogą prowadzić do podobnego wyniku, zwłaszcza przy niskiej pewności dowodów. Pacjenci różnią się sprawnością wyjściową, wsparciem w domu, chorobami współistniejącymi i celami. Zamiast kopiować jeden protokół dla każdego, lepiej ustalić minimalne cele funkcjonalne i eskalować nadzór wtedy, gdy pojawiają się problemy z chodem, siłą, bólem lub samodzielnością.

Warto odróżniać efekt statystyczny od zmiany zauważalnej dla pacjenta. Niewielka poprawa siły, zgięcia lub prędkości chodu może być cenna, jeśli pomaga wstać, wejść po schodach albo wrócić do pracy, ale sama liczba nie mówi jeszcze, czy korzyść była odczuwalna.

Brak jednego zwycięskiego protokołu nie oznacza braku potrzeby rehabilitacji. Wspiera elastyczne planowanie według deficytów pacjenta, bezpieczeństwa i dostępności zamiast kopiowania sztywnego schematu.