Po operacji raka piersi wczesny program ruchu i edukacji zmniejszał problemy kończyny górnej po roku

Po operacji i leczeniu węzłów chłonnych pacjentki często ograniczają ruch z obawy przed bólem, raną albo obrzękiem. Program profilaktyczny miał uczyć bezpiecznego ruchu, stopniowego powrotu do aktywności i samodzielnego reagowania na objawy.

Do badania włączono 392 kobiety z podwyższonym ryzykiem problemów kończyny górnej. Interwencję rozpoczynano od siódmego do dziesiątego dnia po operacji i prowadzono przez rok z kilkoma sesjami oraz ćwiczeniami domowymi.

Po dwunastu miesiącach nasilenie problemów kończyny górnej było mniejsze w grupie programu. Nie stwierdzono wzrostu powikłań, a analiza ekonomiczna wskazywała na opłacalność interwencji.

Po operacji raka piersi przez lata część pacjentek otrzymywała bardzo ostrożne zalecenia dotyczące ruchu i obciążania kończyny. To badanie wspiera wcześniejsze, stopniowane odzyskiwanie ruchu i siły u osób z podwyższonym ryzykiem problemów kończyny górnej. Ważne jest, że program łączył edukację, ruch i progresywny trening, więc nie można wskazać jednego elementu jako jedynej przyczyny efektu. Wynik przemawia jednak przeciw niepotrzebnemu długiemu oszczędzaniu kończyny, jeśli nie ma przeciwwskazań pooperacyjnych.

W przygotowaniu do dużej operacji trudno oczekiwać, że jeden element rozwiąże cały problem ryzyka. Wydolność, siła, żywienie, choroby współistniejące i stan psychiczny wzajemnie się uzupełniają, dlatego wieloskładnikowy program może działać inaczej niż samo dołożenie kolejnego ćwiczenia.

Najważniejszym elementem nie było bierne „rozpracowanie” tkanek, lecz wcześnie rozpoczęta edukacja, stopniowany ruch, trening siłowy i wsparcie powrotu do codziennych aktywności.