Po pierwszym zwichnięciu barku dodatkowy cykl fizjoterapii nie poprawił wyniku bardziej niż dobra konsultacja i możliwość ponownego zgłoszenia

Po nastawieniu pierwszego zwichnięcia często automatycznie planuje się serię wizyt. Badanie sprawdziło, czy taki standardowy cykl wnosi korzyść ponad dobrze przeprowadzoną konsultację i samodzielne postępowanie.

Losowo przydzielono 482 dorosłych leczonych bez operacji. Wszyscy otrzymali ocenę i do godzinnej konsultacji. połowie zaoferowano dodatkowy program fizjoterapii.

Po sześciu miesiącach różnica w funkcji i poczuciu stabilności barku wynosiła 1,5 punktu na korzyść dodatkowej fizjoterapii, ale przedział ufności obejmował brak efektu i nie osiągnięto istotnej przewagi. Wyniki po sześciu tygodniach i trzech miesiącach były podobne.

Kluczowe jest, z czym porównano rozbudowany program. Grupa kontrolna nie została pozostawiona bez pomocy: otrzymała konsultację, instruktaż i możliwość ponownego zgłoszenia się. Brak przewagi dodatkowych wizyt nie oznacza więc, że fizjoterapia po zwichnięciu jest bezwartościowa. Pokazuje, że dobra pierwsza wizyta może pokryć dużą część potrzeb pacjenta. Rozsądne jest kierowanie większej liczby sesji do osób z utrzymującą się niestabilnością, lękiem przed ruchem, ograniczeniem zakresu albo trudnym powrotem do pracy i sportu.

W badaniach barku i kolana ogromne znaczenie ma to, co naprawdę otrzymywała grupa porównawcza. Dobra edukacja i stopniowane ćwiczenia są aktywnym leczeniem. brak przewagi procedury nad takim porównaniem jest klinicznie bardziej znaczący niż brak przewagi nad brakiem terapii.

Nie oznacza to rezygnacji z terapii u osób z utrzymującym się bólem, obawą przed ruchem lub deficytami. Podważa natomiast potrzebę identycznego, wielowizytowego programu dla każdego pacjenta.