Pole elektromagnetyczne dodane do ćwiczeń nie poprawiło wyników w chorobie zwyrodnieniowej kolana

Zabiegi pola elektromagnetycznego często są przedstawiane jako sposób na zmniejszenie stanu zapalnego i pobudzenie regeneracji. Bezpośrednie porównanie z aktywną terapią pokazuje, czy urządzenie wnosi coś ponad ćwiczenia.

W badaniu randomizowanym uczestniczyły 34 osoby z chorobą zwyrodnieniową kolana. Obie grupy wykonywały trening oporowy, a jedna otrzymywała dodatkowo aktywne pole elektromagnetyczne.

Po terapii oraz po trzech i sześciu miesiącach nie wykazano przewagi dodatku dla bólu ani funkcji. Mała liczebność ogranicza precyzję, ale wynik nie wspiera rutynowego dokładania urządzenia.

To małe badanie odpowiada na praktyczne pytanie o efekt dodania urządzenia do aktywnego programu. Obie grupy wykonywały trening oporowy, więc testowano nie to, czy pacjent poprawi się podczas rehabilitacji, lecz czy pole elektromagnetyczne wniesie coś ponad ćwiczenia. Nie wykazano takiej przewagi ani bezpośrednio po terapii, ani później. Mała liczba uczestników ogranicza precyzję, ale wynik dobrze ilustruje zasadę: przy kosztownej metodzie pasywnej warto pytać o wartość dodaną względem prostszego leczenia, a nie tylko o poprawę od początku terapii.

Dla gabinetu ważna jest też wartość dodana. Jeżeli podobny efekt można uzyskać prostszą metodą albo aktywnym postępowaniem, nowa procedura powinna wykazać wyraźną przewagę, a nie tylko poprawę względem stanu wyjściowego.

Badanie nie wyklucza niewielkiego efektu, lecz pokazuje, że sama obecność technologii nie zwiększa automatycznie skuteczności programu ćwiczeń.