Rehabilitacja oddechowa rozpoczęta po zaostrzeniu przewlekłej choroby płuc zmniejszała ryzyko ponownej hospitalizacji

Po zaostrzeniu przewlekłej choroby płuc pacjenci często pozostają mniej aktywni, bardziej duszni i podatni na ponowną hospitalizację. Okres po wypisie jest więc ważnym, ale organizacyjnie trudnym momentem rehabilitacji.

Przegląd obejmował siedemnaście badań programów rozpoczynanych w ciągu trzech tygodni od wypisu. Wyłączono interwencje prowadzone wyłącznie podczas pobytu w szpitalu.

Rehabilitacja zmniejszała szansę ponownego przyjęcia do szpitala mniej więcej o połowę. Dystans sześciominutowego marszu był średnio większy o 57 metrów, a poprawa obejmowała też duszność i jakość życia.

Okres po hospitalizacji z powodu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jest momentem wysokiego ryzyka pogorszenia i ponownego przyjęcia. Wynik dotyczący rehabilitacji rozpoczętej wcześnie po wypisie jest więc szczególnie praktyczny. Poprawa dotyczyła nie tylko testu marszowego, ale również duszności i jakości życia, a ryzyko ponownej hospitalizacji było niższe. Program musi jednak uwzględniać stabilność kliniczną, choroby współistniejące i stopniowanie wysiłku. Nie chodzi o forsowanie pacjenta bezpośrednio po zaostrzeniu, lecz o bezpieczny powrót do aktywności.

Przy pacjentach obciążonych internistycznie poprawa funkcji może być wartościowa nawet wtedy, gdy nie zmniejsza śmiertelności czy liczby hospitalizacji. Trzeba jednak jasno oddzielać te wyniki i nie rozszerzać wniosku z jednego punktu końcowego na wszystkie możliwe korzyści.

Niejednorodność wyników była duża, dlatego wielkość efektu może różnić się między ośrodkami. Kierunek wyników pozostaje jednak spójny klinicznie.