Same programy ćwiczeń podczas ostrej hospitalizacji starszych pacjentów nie gwarantują zachowania samodzielności

Pogorszenie funkcji podczas pobytu w szpitalu jest częste, dlatego dodatkowy ruch wydaje się oczywistym rozwiązaniem. Przegląd Cochrane pokazuje jednak, że „ćwiczenia w szpitalu” obejmują bardzo różne interwencje i nie zawsze zmieniają najważniejsze wyniki.

Uwzględniono 24 badania i 7511 uczestników w wieku średnio od 73 do 88 lat. Programy obejmowały aktywizację, ćwiczenia strukturyzowane lub progresywny opór.

Ćwiczenia mogły nie dawać klinicznie ważnej różnicy w samodzielności przy wypisie ani w jakości życia. Prawdopodobnie nie zwiększały liczby upadków, lecz wpływ na mobilność, majaczenie i pogorszenie stanu medycznego pozostał niepewny.

Wniosek z przeglądu Cochrane nie brzmi 'nie ćwiczyć starszych pacjentów w szpitalu'. Problem jest bardziej subtelny: dodatkowy program ćwiczeń sam w sobie nie gwarantuje utrzymania samodzielności w populacji o bardzo zróżnicowanych chorobach i ryzyku. Na wynik wpływają także ostrość choroby, delirium, odżywienie, leki, środowisko oddziału i długość unieruchomienia. Aktywizacja powinna być częścią szerszej opieki nastawionej na funkcję, a nie odrębnym pakietem odhaczanym bez związku z możliwością samodzielnego wstawania, chodzenia i samoobsługi.

Test wykonany na korytarzu nie zawsze przewiduje aktywność pacjenta przez resztę dnia. Dobra rehabilitacja powinna łączyć poprawę możliwości fizycznych z przeniesieniem ich na samoobsługę, chodzenie po oddziale i późniejsze zachowanie w domu.

To nie jest argument za leżeniem. Wynik pokazuje, że potrzebne są dobrze dobrane cele, odpowiednia dawka i integracja aktywności z codzienną opieką, a nie tylko dodatkowa lista ćwiczeń.