Telerehabilitacja po endoprotezoplastyce kolana dawała podobny ból i funkcję jak wizyty bezpośrednie

Rehabilitacja zdalna bywa oceniana albo jako rozwiązanie gorszej jakości, albo jako technologiczny przełom. Metaanaliza badań randomizowanych pozwala odsunąć oba skrajne założenia.

Uwzględniono jedenaście badań i 1825 uczestników. Porównywano różne formy kontaktu zdalnego z rehabilitacją prowadzoną bezpośrednio.

Nie wykazano istotnych różnic w bólu ani funkcji. W analizowanych badaniach telerehabilitacja wiązała się z mniejszym wykorzystaniem zasobów szpitalnych i niższymi kosztami.

Telerehabilitacja jest szczególnie interesująca tam, gdzie dojazd, odległość lub ograniczona liczba wizyt utrudniają klasyczny model opieki. Podobny ból i funkcja nie oznaczają jednak, że wystarczy wysłać pacjentowi zestaw ćwiczeń. Badane programy zwykle zawierały kontakt, monitorowanie i możliwość modyfikacji. Zdalny model powinien więc zachować element klinicznego nadzoru. Pacjenci z powikłaniami, dużym deficytem ruchowym, problemami poznawczymi lub technologicznymi mogą nadal potrzebować wizyt bezpośrednich.

Wynik nie powinien tworzyć kolejnego sztywnego protokołu. Po operacji tempo progresji zależy od przebiegu zabiegu, stanu tkanek, chorób współistniejących i funkcji wyjściowej. Badanie wyznacza zakres rozsądnych możliwości, a nie jeden obowiązkowy kalendarz.

Zdalna opieka może być równoważną drogą dla odpowiednio dobranych pacjentów, pod warunkiem że obejmuje ocenę postępów, bezpieczną progresję i możliwość szybkiej konsultacji przy niepokojących objawach.