Trakcja lędźwiowa w rwie kulszowej: dodatni wynik pochodzi głównie ze słabszych badań

Trakcję często tłumaczy się zwiększaniem przestrzeni międzykręgowej i odsuwaniem ucisku od nerwu. Nawet chwilowa poprawa nie oznacza jednak trwałego odbarczenia korzenia nerwowego.

Metaanaliza objęła osiem badań, z których pięć można było połączyć ilościowo. Analizowano trakcję w leżeniu tyłem i przodem, stosowaną jako dodatek do fizjoterapii.

Badania niższej jakości sugerowały krótkotrwałą korzyść trakcji w leżeniu tyłem. Badania wyższej jakości dotyczące trakcji w leżeniu przodem nie wykazały istotnej poprawy.

W trakcji szczególnie ważne jest, z jakiej jakości badań pochodzi dodatni sygnał. Gdy korzystny efekt pojawia się głównie w słabszych próbach, a lepiej zaprojektowane badania nie potwierdzają przewagi, rośnie ryzyko, że część efektu wynika z błędu systematycznego, oczekiwań albo innych elementów terapii. Nie znaczy to, że pojedynczy pacjent nie może odczuć ulgi. Znaczy natomiast, że rutynowe stosowanie trakcji jako sposobu na 'odbarczenie korzenia' nie ma tak mocnego oparcia, jak sugeruje mechaniczne wyjaśnienie.

Przy takich interwencjach szczególnie łatwo pomylić efekt kontekstu terapii z efektem specyficznym urządzenia lub techniki. Dlatego najbardziej informacyjne są porównania z wiarygodną procedurą pozorowaną albo z aktywnym leczeniem o podobnej intensywności kontaktu.

Rozbieżność według jakości badania jest ważnym sygnałem ostrzegawczym. Nie ma podstaw do rutynowego stosowania trakcji u każdej osoby z bólem promieniującym.