Trening mięśni wdechowych w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc: korzyść zależy od pozostałej rehabilitacji

W badaniu sprawdzono, czy trening mięśni wdechowych poprawia siłę wdechową, tolerancję wysiłku i duszność u osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, a jego efekt zależy od tego, czy pacjent już uczestniczy w kompleksowej rehabilitacji oddechowej.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 13 badań, 1170 uczestników. Głównie stabilna przewlekła obturacyjna choroba płuc, jedna próba po zaostrzeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Porównywano: Trening mięśni wdechowych. interwencja pozorowana, standardowa opieka, rehabilitacja oddechowa lub inne tło terapeutyczne. Programy 3–24 tygodni.

Trening mięśni wdechowych poprawiał maksymalne ciśnienie wdechowe: standaryzowana różnica średnich 1,23 (95-procentowy przedział ufności 0,12–2,34. p=0,034. niejednorodność I² =90,9%) i dystans w 6-minutowym teście marszowym: standaryzowana różnica średnich 0,43 (95-procentowy przedział ufności 0,09–0,77. p=0,018. niejednorodność I² =70,6%). W podgrupie, w której trening mięśni wdechowych dodawano do kompleksowej rehabilitacji oddechowej, nie było dodatkowej korzyści dla dystansu w 6-minutowym teście marszowym: standaryzowana różnica średnich −0,05. p=0,875. Nie wykazano istotnej poprawy duszności ani natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej. pewność dowodów dla maksymalnego ciśnienia wdechowego i dystansu w 6-minutowym teście marszowym: niska pewność.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Trening mięśni wdechowych warto dobierać do konkretnego deficytu mięśni wdechowych lub ograniczonej tolerancji pełnej rehabilitacji, natomiast nie ma mocnych podstaw do rutynowego dokładania go każdemu pacjentowi już realizującemu kompleksową rehabilitację oddechową.