U młodych osób z urazowym uszkodzeniem łąkotki wczesna artroskopia nie była lepsza od fizjoterapii z możliwością późniejszej operacji

Urazowe uszkodzenie łąkotki u młodej osoby często prowadzi do przekonania, że szybka artroskopia jest konieczna. Badanie porównało ją z aktywną strategią fizjoterapii i możliwością operacji dopiero wtedy, gdy poprawa nie była wystarczająca.

Włączono 100 osób w wieku od 18 do 45 lat, bez choroby zwyrodnieniowej kolana. Połowę skierowano do wczesnej artroskopii, a połowę do standaryzowanego programu fizjoterapii.

Po dwóch latach średni wynik funkcji kolana wynosił 78 punktów w obu grupach. W grupie fizjoterapii 41% uczestników ostatecznie poddało się opóźnionej operacji, co oznacza, że większość jej nie potrzebowała.

To badanie dobrze oddziela pojęcie 'urazowe uszkodzenie łąkotki' od przekonania, że urazowe zawsze oznacza konieczność szybkiej artroskopii. Po dwóch latach funkcja była taka sama, a większość osób rozpoczynających od fizjoterapii nie przeszła później operacji. Jednocześnie 41% jednak operowano, więc strategia rehabilitacji nie powinna być przedstawiana jako zakaz zabiegu. Jest raczej rozsądnym pierwszym krokiem z możliwością eskalacji, jeśli blokowanie, objawy mechaniczne lub brak poprawy uzasadniają ponowną ocenę.

Te dane dobrze wspierają model decyzji etapowej: zacząć od opcji o sensownym bilansie korzyści i ryzyka, mierzyć funkcję i eskalować wtedy, gdy wynik jest niezadowalający. To bardziej użyteczne niż sztywne dzielenie terapii na zawsze operacyjne albo zawsze zachowawcze.

Strategia rehabilitacji jako pierwszego kroku nie zamyka drogi do operacji. Pozwala natomiast uniknąć zabiegu części pacjentów bez pogorszenia średniego wyniku po dwóch latach.