U osób zagrożonych słabszym wynikiem po endoprotezoplastyce kolana program domowy nie był lepszy od zwykłej fizjoterapii ambulatoryjnej

Pacjentów z większym ryzykiem słabego wyniku można intuicyjnie kierować do bardziej złożonego programu domowego. Duże badanie sprawdziło, czy rzeczywiście daje on przewagę.

Losowo przydzielono 621 osób do programu domowego prowadzonego przez asystentów rehabilitacji pod nadzorem terapeutów albo do zwykłej fizjoterapii ambulatoryjnej.

Po dwunastu miesiącach nie było klinicznie ani statystycznie ważnej różnicy w głównym wyniku funkcji. Nie stwierdzono również różnic w zgłaszanej sprawności, jakości życia ani testach ruchowych po sześciu i dwunastu miesiącach.

Badanie obejmowało osoby celowo wybrane jako zagrożone słabszym wynikiem po endoprotezoplastyce kolana, dlatego oczekiwano, że bardziej złożony program domowy może dać przewagę. Nie wykazano jej. To przypomina, że większa liczba elementów programu nie musi automatycznie zwiększać skuteczności. Jeśli interwencja ma być intensyfikowana, warto wiedzieć, jaki konkretny deficyt ma poprawić i jak będzie mierzony. Sam fakt zakwalifikowania pacjenta do grupy ryzyka nie gwarantuje, że rozbudowany pakiet domowy będzie lepszy od dobrej fizjoterapii ambulatoryjnej.

Warto odróżniać efekt statystyczny od zmiany zauważalnej dla pacjenta. Niewielka poprawa siły, zgięcia lub prędkości chodu może być cenna, jeśli pomaga wstać, wejść po schodach albo wrócić do pracy, ale sama liczba nie mówi jeszcze, czy korzyść była odczuwalna.

To nie jest dowód przeciw rehabilitacji domowej. Pokazuje, że może ona być rozsądną alternatywą, ale nie należy obiecywać, że sama zmiana miejsca i organizacji opieki zapewni lepszy wynik.