W zwyrodnieniowym uszkodzeniu łąkotki dodanie artroskopii do ćwiczeń nie poprawiało funkcji po pięciu latach

Gdy obraz rezonansu pokazuje uszkodzenie łąkotki, łatwo przypisać mu całość bólu i oczekiwać korzyści po jego częściowym usunięciu. Metaanaliza sprawdziła wynik dopiero po pięciu latach.

Uwzględniono cztery badania randomizowane porównujące ćwiczenia z artroskopią połączoną z ćwiczeniami u dorosłych ze zwyrodnieniowym uszkodzeniem łąkotki.

Nie wykazano różnic w bólu, objawach, codziennej funkcji ani jakości życia. Pozorna przewaga dla aktywności sportowej znikała po analizie wrażliwości.

Pięcioletnia obserwacja jest szczególnie cenna, bo wiele zabiegów daje krótkotrwałą poprawę niezależnie od tego, czy przewyższają leczenie zachowawcze. W zwyrodnieniowym uszkodzeniu łąkotki dodanie częściowej meniscektomii do ćwiczeń nie dawało lepszej funkcji po latach. To wzmacnia argument, by nie traktować samego obrazu rezonansu jako wskazania do artroskopii. Decyzję należy wiązać z objawami, przebiegiem leczenia i obrazem klinicznym, a nie z obecnością degeneracyjnej szczeliny w łąkotce.

W badaniach barku i kolana ogromne znaczenie ma to, co naprawdę otrzymywała grupa porównawcza. Dobra edukacja i stopniowane ćwiczenia są aktywnym leczeniem. brak przewagi procedury nad takim porównaniem jest klinicznie bardziej znaczący niż brak przewagi nad brakiem terapii.

Wynik wzmacnia zasadę, że zmiana widoczna w badaniu obrazowym nie jest sama w sobie wskazaniem do artroskopii. Liczy się pełny obraz kliniczny i odpowiedź na leczenie zachowawcze.