Wczesna rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego nie chroniła całej chrząstki kolana przed zmianami przez pięć lat

Jednym z argumentów za natychmiastową rekonstrukcją jest ochrona chrząstki i zapobieganie późniejszej chorobie zwyrodnieniowej. Ta analiza wykorzystała seryjne badania rezonansu u uczestników wcześniejszego badania randomizowanego.

W badaniu uczestniczyło 121 młodych, aktywnych dorosłych. Porównano wczesną rekonstrukcję z ustrukturyzowaną rehabilitacją i możliwością opóźnionej operacji.

Po pięciu latach strategia leczenia nie zmieniała ogólnej wielkości zmiany grubości chrząstki udowo-piszczelowej. Bardziej szczegółowy wskaźnik lokalnych zmian był większy po rekonstrukcji, ale jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.

Jednym z częstych argumentów za wczesną rekonstrukcją więzadła krzyżowego przedniego jest nadzieja, że operacja ochroni staw przed późniejszymi zmianami zwyrodnieniowymi. Ta analiza nie potwierdziła takiej prostej obietnicy dla całkowitej grubości chrząstki w pięcioletniej obserwacji. To nie znaczy, że rekonstrukcja nie ma wskazań. Może być potrzebna z powodu niestabilności i wymagań sportowych. Wynik mówi jednak, że decyzji nie powinno się opierać na zapewnieniu, że sam zabieg zabezpieczy całe kolano przed zmianami strukturalnymi.

W rehabilitacji okołooperacyjnej liczy się nie tylko średni wynik grupy, ale też koszt kliniczny dojścia do niego: powikłania, liczba wizyt, możliwość samodzielnej pracy i czas potrzebny do odzyskania podstawowych czynności. Te elementy powinny być częścią rozmowy z pacjentem.

Nie należy obiecywać, że sama operacja zabezpieczy kolano przed zmianami zwyrodnieniowymi. Decyzja powinna dotyczyć przede wszystkim niestabilności, wymagań pacjenta, uszkodzeń współistniejących i odpowiedzi na rehabilitację.