Wczesna wieloskładnikowa rehabilitacja po hospitalizacji z powodu niewydolności serca poprawiała sprawność, ale nie zmniejszała ponownych przyjęć

Starszy pacjent po zaostrzeniu niewydolności serca często ma jednocześnie małą wydolność, osłabienie, zaburzenia równowagi i trudności z podstawowymi czynnościami. Program badania obejmował wszystkie te obszary.

Losowo przydzielono 349 osób, z których 97% spełniało kryteria kruchości lub stanu przed kruchością. Rehabilitację rozpoczynano podczas pobytu albo krótko po nim i kontynuowano w 36 sesjach ambulatoryjnych.

Po trzech miesiącach wynik krótkiej baterii sprawności wynosił średnio 8,3 punktu w grupie rehabilitacji i 6,9 w zwykłej opiece, czyli różnica wynosiła 1,5 punktu.

Pacjenci po hospitalizacji z powodu niewydolności serca są często starsi, osłabieni i mają deficyty obejmujące kilka domen jednocześnie. Program łączący siłę, równowagę, mobilność i wytrzymałość poprawił sprawność, ale nie zmniejszył ponownych hospitalizacji. To ważne rozróżnienie: interwencja może być wartościowa dla codziennej funkcji, nawet jeśli nie zmienia twardych zdarzeń klinicznych. Nie należy więc oceniać rehabilitacji wyłącznie przez liczbę ponownych przyjęć, ale jednocześnie nie wolno obiecywać, że poprawa sprawności sama zabezpieczy pacjenta przed kolejną dekompensacją.

W rehabilitacji szpitalnej dawka jest częścią leczenia tak samo jak rodzaj ćwiczenia. Za mało ruchu może utrwalać osłabienie, ale zbyt agresywna progresja może zwiększać ryzyko. Dlatego potrzebne są codzienne kryteria bezpieczeństwa, tolerancji i realnego celu funkcjonalnego.

Nie wykazano zmniejszenia liczby ponownych hospitalizacji w ciągu sześciu miesięcy. Lepsza funkcja jest ważnym wynikiem, lecz nie należy jej automatycznie utożsamiać z mniejszym ryzykiem zdarzeń medycznych.