Więcej kroków o większej intensywności podczas rehabilitacji szpitalnej po udarze poprawiało chód

Rehabilitacja po udarze może zawierać wiele ćwiczeń, ale niewielką liczbę rzeczywistych kroków. To badanie wdrożeniowe sprawdziło, co dzieje się po nadaniu priorytetu praktyce chodu i osiąganiu docelowej intensywności.

Porównano kolejno 131 pacjentów leczonych zwykłym sposobem, 317 osób z okresu przejściowego i 208 pacjentów po pełnym wdrożeniu programu.

Po wdrożeniu wykonywano więcej kroków dziennie. Mediana poprawy prędkości chodu wynosiła 0,13 metra na sekundę wobec 0,07, a dystansu sześciominutowego marszu 50 metrów wobec około 2 metrów w zwykłej opiece.

Badanie wdrożeniowe odpowiada na pytanie, czy da się zmienić codzienną praktykę oddziału, a nie tylko skuteczność pojedynczego ćwiczenia. Po zwiększeniu liczby kroków i nacisku na wyższą intensywność poprawiły się wyniki chodu. Projekt nie był klasycznym badaniem randomizowanym, więc nie można całej różnicy przypisać wyłącznie nowemu protokołowi. Mimo to wynik pokazuje praktyczny kierunek: w rehabilitacji po udarze warto mierzyć realną dawkę chodzenia, zamiast zakładać, że sama obecność ćwiczeń chodu oznacza wystarczającą liczbę powtórzeń.

Test wykonany na korytarzu nie zawsze przewiduje aktywność pacjenta przez resztę dnia. Dobra rehabilitacja powinna łączyć poprawę możliwości fizycznych z przeniesieniem ich na samoobsługę, chodzenie po oddziale i późniejsze zachowanie w domu.

Nie było to badanie z losowym przydziałem, więc część różnic może wynikać z innych zmian organizacyjnych. Wynik pokazuje jednak, że dawka praktyki zadaniowej ma znaczenie.