Koaktywacja

Koaktywacja agonistów i antagonistów może zwiększać mechaniczną sztywność stawu i poprawiać kontrolę jego położenia, choć część wytwarzanych momentów wzajemnie się znosi. Jest naturalnym elementem sterowania ruchem, szczególnie przy zadaniach wymagających dokładności, stabilności lub reakcji na nieprzewidywalne obciążenie.

Większa koaktywacja nie zawsze oznacza lepszą kontrolę. Jeżeli jest nadmierna, może zwiększać koszt energetyczny ruchu i obciążenie stawu.

Podczas stania na niestabilnym podłożu może wzrosnąć jednoczesna aktywność zginaczy i prostowników stawu skokowego, aby ograniczyć niekontrolowane wychylenia.

Analiza koaktywacji jest użyteczna w badaniach EMG, rehabilitacji neurologicznej i ocenie strategii stabilizacji po urazach. Zawsze należy interpretować ją w kontekście zadania, a nie jako samodzielny wskaźnik jakości ruchu.