Przykurcz

Przykurcz może obejmować mięśnie, ścięgna, torebkę stawową, skórę lub inne tkanki. Powstaje m.in. po długotrwałym unieruchomieniu, w następstwie bliznowacenia albo przewlekłych zaburzeń neurologicznych.

Kluczowe jest odróżnienie przykurczu od wzmożonego tonusu. Jeśli ograniczenie ma istotny komponent strukturalny, nie znika po rozluźnieniu mięśnia czy bardzo wolnym ruchu biernym. Z czasem zmiany nerwowe i strukturalne mogą jednak współistnieć.

Po wielotygodniowym unieruchomieniu kolana może dojść do utrwalonego ograniczenia wyprostu, które pozostaje obecne także przy biernym badaniu i pełnym rozluźnieniu pacjenta.

Rozpoznanie strukturalnego ograniczenia wpływa na cele terapii, dobór obciążenia, pozycjonowanie i rokowanie. W dokumentacji warto opisać zakres, end-feel i zachowanie ograniczenia zamiast używać terminu „przykurcz” dla każdego uczucia napięcia.