Spastyczność

Najważniejszą cechą spastyczności jest zależność od prędkości: szybsze rozciąganie mięśnia zwykle wywołuje większy opór niż wolne. Spastyczność jest tylko jednym z elementów zespołu uszkodzenia górnego neuronu ruchowego i może współistnieć z osłabieniem, utratą selektywnej kontroli ruchu, klonusem czy zmianami strukturalnymi mięśni.

Nie każdy zwiększony opór jest spastycznością. Przykurcz, ból, sztywność stawu i sztywność typu parkinsonowskiego mogą dawać inny wzorzec oporu.

U pacjenta po udarze szybkie bierne wyprostowanie łokcia może wywołać wyraźniejszy opór zginaczy niż wykonanie tego samego ruchu powoli.

W badaniu ważne jest oddzielenie spastyczności od biernej sztywności tkanek i ocena, czy rzeczywiście ogranicza funkcję. Sama obecność spastyczności nie oznacza automatycznie konieczności jej redukowania.